Halina w podróży

7 listopada

Wstajemy wcześnie rano nie wiadomo po co. Kawka na tarasie i plany na dzisiaj. Nie mamy wypożyczonego motoru i zastanawiamy się co zrobić. Śniadanie powiedzieć że skromne to nic nie powiedzieć,. No trudno. Najlepszy hotel na wyspie to co można powiedzieć o innych ? Idziemy do recepcji z pytaniem o możliwość wypożyczenia motoru lub roweru. Kobieta nie wie co to rower. Natomiast pokazuje nam zielony dom i mówi żebyśmy tam spróbowali. Siedzi tam dwóch facetów , kilka motorków. Oczywiście wypożyczą, ale czy mamy prawo jazdy i na dodatek czy umiemy jeździć. Zbyszek wsiada niepewnie na to cudo i rusza. Ja idę po jego prawo jazdy i kasę. Najważniejsze że mamy motor. Pokazuję prawo jazdy , płacę 15 dolarów australijskich i ruszamy w drogę. Witaj przygodo. Dawno nie jeździłam na motorze. Zbyszek też .Na wyspie jest praktycznie jedna droga asfaltowa i trochę w mieście. Jedziemy na koniec wyspy. To całe 11 kilometrów. Docieramy do miejsca gdzie kończy się wyspa. Jest jednak odpływ i widzimy dzieci jak chodzą po dnie morskim czegoś szukając. Okazuje się że znaleźli 3 małe mureny i nie mają dla nich litości rzucając nimi o skały. Potem podrywają kamienie gdzie ukrywają się małe wężowidła. Znajdujemy też strzykwy. Chwilę chodzimy po dnie morskim oczywiście mocząc sandały. Wracamy do samochodu. Teraz podróż z przystankami. Zatrzymujemy się tu gdzie widzimy coś ciekawego. No trudno powiedzieć że to co zobaczyliśmy w większości było ciekawe. Raczej zdumiewające. Nieprawdopodobny bałagan i brud. Na dodatek między tym wiszą hamaki, a oni na nich leżą. Mijamy po drodze szkołę. Zaglądam do klas. Widać jak jest uboga. Tablica, nie w każdej klasie ławki. Oczywiście budynek ma tylko dach . Po drodze mijamy wysypisko śmieci. Ludzie segregują śmieci gołymi rękoma. Zaglądamy do kościoła. Tu jest mnóstwo różnych kościołów. Nawet nie wiemy jaki to kościół, bo wprawdzie jest krzyż, ale nie wygląda na katolicki. Jest skromny. Zatrzymujemy się co chwila zaskoczeni nieprawdopodobnym bałaganem wszędzie. Ale są też piękne miejsca. Białe plaże ciągnąca się na kilkaset metrów, Widzimy też jak Tuwalczycy bronią się przed zalaniem morza. Wyciągają z dna morza piasek. Ładują w ogromne worki i warstwami układają na wysokość około 1,5 metra nad poziom morza. Oczywiście wszystko sponsorowane prze Australię i Nową Zelandię. Zastanawiamy się z czego żyją Tuwalczycy. Niestety nie znaleźliśmy odpowiedzi. To co nas jeszcze zdziwiło to to, że nie mają jednego cmentarza tylko każdy przed domem ma groby bliskich. Niektóre bardzo zadbane co nie przeszkadza by wokół grobu był bałagan. Po kilku godzinach wracamy do miasta. Idziemy na lunch. Zamawiamy kurczaka z ryżem. Kurczak bardzo smaczny. Zupełnie inny smak mięsa niż w Polsce. Przy okazji mamy atrakcję w postaci występu folklorystycznego. Występ jest dla wycieczki, która przyleciała na Tuvalu. Zaczynam martwić się o jutrzejszy dzień, bo nie mamy załatwionej łodzi na wyspy wokół. W recepcji mówią, że pomogą, ale po minie wiem że nic nie zrobią. Tak też się stało. Ale przyszła nowa zmiana i kobieta pokazała nam małą kartkę na tablicy z ogłoszeniem o organizowaniu wycieczek. Oczywiście piszę emaila i na facebooku. Facet odzywa się i po godzinie mamy wszystko dograne. Ruszamy motorem na drugi koniec wyspy. Tu też pełno kościołów różnych wyznań i nieprawdopodobny bałagan. Widać też ubóstwo mieszkańców. Wchodzę do jednego z kościołów. Okna i drzwi są tak brudne że aż strach złapać za klamkę. Zastanawiam się dlaczego ubóstwo zawsze idzie w parze z brudem. Przecież ci ludzie mają dużo czasu . Leżą na hamakach wśród porozrzucanych śmieci i im to nie przeszkadza. Najbardziej uśmiałam się z tego jak zobaczyłam samochód ze zdjętym kołem, obok wielki zestaw kluczy otwarty tak jakby właściciel za chwilę miał skończyć pracę. Tylko że wszystko zardzewiałe. Gdzie on się podział? Wreszcie docieramy na drugi koniec wyspy. Na tym końcu wyspy jest ślicznie. Nie ma domostw tylko namorzyny, miedzy którymi idziemy wąską ścieżką po kamieniach . Jest pięknie. Wreszcie coś optymistycznego. Wracamy do hotelu po drodze przejeżdżając pas startowy, bo dzisiaj już lotnisko nieczynne. Na lotnisku mężczyźni grają w piłkę, dzieci się bawią. Oddajemy motocykl i wracamy do hotelu. Szukamy samochodu na Samoa. Przez Rentalcars nic nie mogę znaleźć. Zbyszek znajduje coś na Crazy rental ale ja nie bardzo mam zaufanie do nieznajomych wypożyczalni. Musimy się zastanowić.