Halina w podróży

Finlandia Laponia

z wizytą u św. Mikołaja

7 grudnia 2025 r.

Rodzinną grupą Kuba z Olgą Marceliną Michasię i Ja z Jagną jedziemy do św. Mikołaja . Wyjazd był planowany już od dawna. Gdy dowiedzieliśmy się że Lot otwiera bezpośredni przelot do Rovaniemi od razu ruszyliśmy do działania. Kupiliśmy bilety pod koniec czerwca . Za bilet w obie strony za osobę dorosła zapłaciliśmy po 1361 zł a za dziewczynki po 1100 zł. Roczna Michasia leciała za całe 94 zł. Potem szukamy noclegu. Olga z Kubą znaleźli na Bookingu wspaniały apartament w samym centrum Rovaniemi. Trzy pokoje, oddzielna kuchnia . Duże pomieszczenia. Zapłaciliśmy za 4 noce 6000,00 zł. Rezerwacje zrobiła Olga z Kubą już w sierpniu. Finlandia jest drogim krajem. Dlatego przygotowania zaczęliśmy dużo wcześniej. Program wycieczki miałam w głowie, bo przecież byłam już z Heniem. Jednak postanowiłam skorzystać z pomocy Andreasa przewodnika którego poznałam w czasie pierwszego pobytu. Utrzymywałam z nim kontakt przez whatsaapa. Andreas Rojas jest Kolumbijczykiem, który przeprowadził się do Finlandii z rodziną. Jest fantastycznym komunikatywnym przewodnikiem. Poprosiłam go o zorganizowania nam wszystkich atrakcji w czasie pobytu. Kontaktowałam się z nim przez whatsappa +358406259653. Opracował nam plan pobytu, który uzgadniał z Olgą i Kubą. Oni musieli decydować co jest do przyjęcia w ich przypadku, bo przecież byli z 4,5 letnią Marceliną i roczną Michaliną. Wszystko zostało zapięte na ostatni guzik. Przed wylotem przelaliśmy na jego konto zaliczkę . 7 grudnia spotykamy się na lotnisku. Odprawa przebiega błyskawicznie, bo jesteśmy grupą z małym dzieckiem. Dziewczynki Marcelina i Jagna bardzo podekscytowane. Martwię się czy Michalinie nie zatkają się uszy. W samolocie full pasażerów. My siedzimy w jednym rzędzie i mamy jedno miejsce wolne. Michalina może mieć więcej przestrzeni. Dziewczynki fajnie zajmują się swoimi sprawami. Po dwóch i pół godzinie lądujemy w Rovaniemi. Zmiana czasu . Tu jest już 15.20. Wokół ciemności. Niestety noc polarna ma to do siebie że trwa tu 20 godzin. Szybko odbieramy bagaże . Przed lotniskiem czeka na nas Andreas. Już wcześniej kontaktował się z nami, by ustalić rozmiar odzieży dla nas. Poprzednio jak byłam mrozy w ciągu dnia przekraczały nawet 25 stopni, więc na nasze ubrania nakładaliśmy jeszcze dodatkowo kombinezony. Mieliśmy też dodatkowo buty i skarpety. Przywitanie gorące. Bardzo się cieszyliśmy z Andreą z ponownego spotkania. Podwiózł nas do zarezerwowanego apartamentu. Umówiliśmy się na dzień następny na 9.30 Apartament super . Wszystko czyściutkie. Pomieszczenia duże, ciepłe. Kuchnia wyposażona we wszystko co potrzebne. Nawet jest kawa do ekspresu i herbata. Jakieś płatki śniadaniowe, dżemy. My zabraliśmy ze sobą wałówkę na dzisiejszy wieczór i jutrzejsze śniadania, bo nie wiedzieliśmy czy uda nam się coś kupić na miejscu. Wieczorem jedziemy z Andreasem do wypożyczalni odzieży, żeby pożyczyć ubranie na wycieczki. Przymierzamy kombinezony, ale decydujemy się wypożyczyć tylko buty. Temperatury nie są ekstremalne, wiec damy radę w naszych kurtkach i kombinezonach. Za to buty mogą się przydać, bo są wysokie nieprzemakalne i ciepłe. Wracamy do domu, ale zostajemy na dworze z Marceliną i Jagną Nie jest zimno. Temperatura około minus 4 stopnie. Wokół mnóstwo śniegu. Zwalone pryzmy na dziedzińcu budynku są wysokie na parę metrów. Dziewczyny włażą na nie i zjeżdżają na tyłkach. Niestety nie mamy sanek, ani jabłuszek do zjeżdżania, ale dziewczynkom to nie przeszkadza. Bawią się świetnie. Obsypują śniegiem, który niestety nie lepi się w kule. Całkowicie przemoczone wracają do domu. Buzie czerwone, ale uśmiechnięte. Przebieramy dziewczynki i idziemy z Kubą do sklepu. Okazuje się, że w Finlandii sklepy w niedzielę są otwarte. Robimy zakupy. Ceny nie powalają tak jak się spodziewałam. Potem tylko kolacja, usypianie dziewczynek i wieczorne pogaduchy w kuchni przy herbacie i winie.

przed podróżą

na lotnisku

Czekamy na Andreasa

jagnie humor dopisuje

Jagna ma minę nietęgą

W Laponii

prace plastyczne

Pierwsza podróż Michaliny

w apartamencie choinka

na ulicach Rovaniemi

Marcelina zwycięzca

do pokonania pryzma

zabawy na śniegu

Marcelina aniołek

8 grudnia 2025 r.

Wstajemy wcześnie chociaż musze przyznać że niechętnie to robię. Za oknem jeszcze noc głucha. Szykujemy śniadania . Idzie to nam niespiesznie. Mamy trochę czasu do przyjazdu Andreasa. Gotowi czekamy na jego samochód. Po chwili nadjeżdża. Jedziemy do wioski świętego Mikołaja. Dziewczynki się przygotowały. Jagna przywiozła listy kolegów i koleżanek z grupy przedszkolnej. Marcelina narysowała laurki. Podróż trwa około 20 minut. Gdy wysiadamy okazuje się że nie został zabrany plecak Marceliny, w którym były laurki. Kuba wraca do apartamentu z Andreasem. My idziemy do domy św. Mikołaja. Jest duża kolejka. Stoimy jakąś chwilę. Dzwoni Kuba i mówi nam ,że to nie jest właściwe miejsce, że trzeba przekroczyć krąg polarny i tam jest właściwe biuro św. Mikołaja. Zanim się ogarnęłyśmy z Olgą nadjechał Kuba. W komplecie idziemy do właściwego budynku. Przekraczamy krąg polarny zaznaczony na ziemi, a raczej śniegu. Tu okazuje się ze wejścia na określoną godzinę. Trzeba przed budynkiem wziąć wejściówkę z określoną godziną. Dostajemy wejściówki na 11.30. Mamy trochę czasu wiec robimy zdjęcia przy słupach oznaczających krąg polarny i zwiedzamy wioskę św. Mikołaja. Dziewczynki są pod wrażeniem. Wreszcie nadchodzi nasza godzina. Wpuszczają nas za bramkę. Ale, ale nie tak szybko. Do Mikołaja jeszcze droga daleka. Idziemy wśród półmroku po drewnianej platformie. Wszędzie pełno prezentów przygotowanych do zawiezienia dzieciom. Kolejka do wejścia jest długa. Czekamy około godziny. Dziewczynki zaglądają prze dziurki od klucza do różnych pomieszczeń. Tam dzieją się różne rzeczy. Pakowanie prezentów, pieczenie pierniczków. Czas mija szybko. Przed wejściem musimy zdjąć nasze kurtki. Dostajemy ogromne torby, żeby je zapakować. Mikołaj siedzi na fotelu . Wita się z nami. Dziewczynki dają to co przyniosły. Są bardzo onieśmielone. Siadamy do zdjęcia i chwila moment i koniec wizyty. W drodze powrotnej wykupujemy wszystkie zdjęcia i film . Wszystko 60 Euro. Teraz droga na pocztę św. Mikołaja. Tu kupujemy kartki i wysyłamy. Trwa to trochę, bo Jagna sama pisze kartki do przedszkola i do Rodziców i Bać i Dziadka. Spędzamy jeszcze trochę czasu w wiosce. Dziewczynki korzystają z ogromnej ilości śniegu i bawią się na wszystkie możliwe sposoby. Jednak temperatura i troska o Michaliną powoduje, ze wracamy do apartamentu. Postanawiamy zjeść obiadokolację w Rovaniemi a nie w wiosce. Chcemy iść do restauracji Roka polecanej prze przewodniki. Ale jest straszna kolejka na zewnątrz. Z malutką Michaliną nie możemy tak długo czekać. Decydujemy się na bar 21. Kuba z dziećmi zostaje na zewnątrz, a my z Olgą wchodzimy sprawdzić czy są wolne miejsca. W tym czasie do Kuby z trójką dzieci podchodzi facet i proponuje dwie pary sanek . Kupił dla dzieci i już wyjeżdża. Oczywiście Kuba przyjął sanki w prezencie. Ale była radość. Myślałam o zakupie sanek, i miałam to skonsultować to z młodymi a tu taka frajda i to jeszcze dwie pary. My zapewne kupilibyśmy jedną parę dla dwóch. Okazało się że są wolne miejsca w barze. Tutaj podobno jest wspaniała zupa z łososia. Zamawiamy z Olgą zupę. Kuba burgera a dziewczynki frytki i kurczak. Nasza zupa zimna. Zgłaszamy to kelnerce. Ona proponuje nową zupę. Trochę nam szkoda, że ta zostanie wylana. Rezygnujemy. Po chwili kelnerka przychodzi i proponuje nam że podgrzeje zupę. Zgadzamy się. Przynosi podgrzaną ale o kilka stopni. Nie jesteśmy ukontentowane, ale zupa dość dobra. Wracamy oczywiście dziewczyny na sankach. Ile radości. Oczywiście nie ma powrotu do domu. Teraz trzeba wykorzystać sanki. Dziewczynki zjeżdżają z każdej pryzmy , a jest ich tu wiele. Chodzimy po Rovaniemi i pozwalamy im wyszaleć się. Mają niesamowitą atrakcję. Gdy już całkiem przemokły wracamy do domu. Ale niestety nie możemy liczyć na zmęczenie dzieci. Szaleją w pokoju i korytarzu. Z sanek stawiają namiot. Bawią się znakomicie.

w wiosce św. Mikołaja

są też Muminki

prezenty czekają

wysyłamy kartki

zabawy na śniegu też są

w biurze św. Mikołaja

w oczekiwaniu na wizytę

prezenty czekają

w wiosce św. Mikołaja

na kole polarnym

nosek czerwony

ale radość

Marcelina i elf

tuż przed wizytą

w Biurze św. Mikołaja

piszemy kartki

sanki się przydają

szaleństwa na pryzmie śnieżnej

Bałwanek Jagny

w Rovaniemi

wykuty w śniegu bałwanek

zabawy na śniegu

9 grudnia

Dziś jedziemy na farmę psów arktycznych. Gdy schodzimy na dół wita nas inny przewodnik Ahmed. Przyjechał z Bangladeszu. Bardzo miły i sympatyczny człowiek. Przy samochodzie małe qui pro quo. Olga kazała Kubie zabrać niebieskie rękawiczki dla Michaliny , które miały leżeć na kanapie. Kuba wziął to co tam leżało. Na dworze zaczyna ubierać Michalinę. Zakłada rękawiczkę a tu się okazuje ze to bucik uszyty z takiej samej filcowej tkaniny. Olga się denerwuje, a my się śmiejemy. Oczywiście Kuba wraca po rękawiczkę. Jedziemy na farmę . Jest jeszcze półmrok chociaż jest już wpół do dziesiątej. Drogi zasypane. Wszędzie leży śnieg. Dojeżdżamy na miejsce. To farma w Sarenkyla. Jest w lesie. Stoi małe kota tradycyjny domek Samów okrągły z paleniskiem pośrodku. Schodzimy niżej. Tu wielkie kojce z psami. Są przywiązane długą smyczą do druta i mogą poruszać się po dużej przestrzeni. Bardzo chcą się ruszać. Gdy opiekun wchodzi do kojca szczekają prosząc, by wybrał je do zaprzęgu. . W zaprzęgu jest 7 psów. Psy są różnej rasy husky. Dziewczyny znalazły porzucone trochę uszkodzone sanki i już zjeżdżają. Ahmed bawi się z nimi. Bez znajomości języka dobrze się porozumiewają. Czekamy chwilę w kolejce na nasze sanie. Obserwujemy psy i ich opiekunów. Widać wielką przyjaźń ludzi ze zwierzętami. W końcu wsiadamy. Ja z dziewczynkami a Kuba z Olgą i Michalinę. Psy ciągnę. Sanie pędzą szybko. To w górę to w dół. Na zakrętach przyspieszają. Jazda fajna. Wśród lasów , drzew pokrytych grubo śniegiem . Jest malowniczo. Dziewczynki zawiedzione, że za krótko. Po przejażdżce jesteśmy zaproszeni do kota domku w kształcie namiotu z paleniskiem w środku. Dostajemy gorące napoje i ciasteczka na przekąskę. Wracamy do domu. Mamy chwilę na relaks i ewentualne przebranie się. Niestety dziewczyny chcą na sanki. Idziemy do parku gdzie są zjeżdżalnie i górka . Tam bawimy się przez godzinę. Trzeba wracać bo lunch i renifery czekają. Postanawiamy iść na lunch. Oczywiści najpierw do baru Roca. Kolejka jeszcze większa niż wczoraj. Kuba zaczyna szukać czegoś innego. Trafiamy do bary w którym płacisz z góry i jesz ile chcesz. Zaczynam negocjować, że dwójka dzieci może policzą za jedno. Ale nie ma zgody. Zostajemy. Napychamy się ile się da. Zupa mnóstwo przystawek. Mięsa, ryż ziemniaki i desery. Tylko napoje dodatkowo płatne. Nie były to szczyty gastronomi ale się najedliśmy. Wracamy do domu. Tu mały odpoczynek i znów wycieczka do reniferów. Jedziemy na farmą położoną 7 km od Rovaniemi. Znów piękna przyroda cisza, las i śnieg. Na farmie znajduje się dom właścicieli oraz budynki gospodarcze. Idziemy do reniferów. Tu przekraczamy ponownie krąg polarny. Właściciel twierdzi że to właśnie tu a nie w Rovaniemi. Nam zdaje się jest to obojętne czy tu czy 7 kilometrów dalej. Co to ma za znaczenie po przebyciu tysiąca kilometrów z Warszawy. Renifery zaprzęgnięte są do sani. Sanie wymoszczone skórami reniferów. Renifery nie są wysokie. Bardzo przyjazne. W saniach siadamy po dwie osoby. Przejażdżka magiczna . Wszędzie biel sanie, renifery mroźne powietrze i tylko na niebie świecące gwiazdy, które pojawiły się po raz pierwszy. Po przejażdżce poczęstunek. Gorące napoje , sok jagodowy i ciasteczka. Pełni wrażeń wracamy do domu. Oczywiście nie obejdzie się bez jazdy na sankach. Śniegu jeszcze przybyło. Dziewczyny szaleją na śniegu. Odłamują kawałki zmarzniętego lodu i robią z nich bałwanki. Idziemy na pobliski plac zabaw, ale one wolą zabawę w śniegu. Mokre, ale szczęśliwe wracają do domu. Tu kolacja znowu porcja zabaw i do spania. Jutro rano wcześniejsza pobudka.

pieski w zaprzęgu

zaprzęg gotowy

powitanie opiekuna zpsem

przygotowanie do jazdy

jedziemy

no to jazda

rozgrzewka w kota

gorący napój i ogień

na placu zabaw

kojce dal psów

znalezione sanki

widoki cudne

na placu zabaw

fajna budka

na kręgu polarnym

herbata zaraz będzie

sanna z reniferami

na farmie

ciasteczko?

renifery czekają

kumoszki

ha ha ha

droga powrotna

zawsze można znaleźć zabawę

przymierzamy buty

na farmie

zaprzęg gotowy

renifery na farmie

na farmie

ciasteczka i napój

wieczorne zajęcia

10 grudnia

Jagna dziś w nocy spadła z łóżka. Szybko ją podniosłam. Słyszałam jak uderzyła głową w podłogę. Trochę płakała, ale szybko zasnęła. Rano żartowałam z niej że nie otworzyła spadochronu. Ma siniaka na skroni. Przyjeżdża po nas Ahmed i ruszamy do wąwozu Kurouoma. Jest to przepiękny wąwóz z wodospadami rzeką płynącą na dnie . Znajduje się w parku narodowym. Jedziemy 2 godziny po zaśnieżonych drogach Finlandii. Wysiadamy na plance. Zabieramy sanki i ruszamy w drogę. Jest cudownie. Całkowite pustkowie. Wszystko pokryte śniegiem, który jeszcze dopadał w nocy. Jest bajkowo. Trochę żal że nie ma słońca. Idziemy przepięknym wąwozem. Brodzimy w śniegu. Dziewczynki na sankach. Jagnę ciągnie Ahmed. Mam więc wolne jako starsza pani. Co chwila się zatrzymujemy i jęczymy z zachwytu. Dzieciom też podoba się okolica. Dochodzimy do pierwszego zamarzniętego wodospadu. Droga to w górę to w dół., ale bardziej w dół. Dochodzimy do wielkiego zamarzniętego wodospadu. Jest ogromny. Szkoda że nie ma słońca bo by się na pewno lepiej prezentował, ale i tak robi na nas wrażenie. Wracam tą samą drogą. Jagna idzie duża część na nogach bo trasa pod górę a śniegu ogrom więc trudno ciągnąć sanki pod górę. Radzi sobie doskonale. Wsiadamy do samochodu i jedziemy do Autti gdzie będziemy mieli ognisko. Tu tez cisza spokój. Uroczy zakątek. Ahmed rozpala ognisko. Ja schodzę niżej po schodkach. I widzę cudowne miejsce. Po jednej stronie tama a po drugiej piękna spokojna rzeka wśród ustrojonych na biało drzew. Wołam towarzystwo żeby razem podziwiać widoki. Ochom o achom nie ma końca. Dziewczyny jak zwykle nurzają się w śniegu. Puch sięga im do pasa. Sa przeszczęśliwe. W tym czasie Ahmed upiekł kiełbaski. Trochę opalone ale po zerwaniu skóry są pyszne . Tym bardziej że już jesteśmy głodni. Kawa, herbata a dla dzieci jeszcze pianki pieczone na ogniu. Są zachwycone. Korzystam z toalety. Jest ekologiczna. Taka sławojka ale trzeba wszystko zasypać wiórami. Jest bardzo czysta. Już dawno zrobiło się ciemno. Po nocy wracamy do Rovaniemi. Zegnamy się z Ahmedem. Dziękujemy mu wręczając napiwek. Bardzo się ucieszył. Mieszka w Finlandii 2 lata. Zona i córka mają już obywatelstwo. On nie ma bo nie zdał języka fińskiego. Ma próbować w najbliższym roku. Bardzo miły i uczynny człowiek. Szuka lepszego życia. Zna doskonale angielski. Oczywiście po powrocie nie ma mowy o wejściu do domu bez jazdy na sankach. Znowu zaspy jeszcze większe. Dziewczyny zapadają się po pas. Znalazły dobrą pryzmę do zjeżdżania, chociaż nie zawsze im się udaję zjechać. Czasami oddzielnie sanki oddzielnie one. Właściciele zgodzili się żebyśmy jutro opuścili apartament po 13 a nie jak w rezerwacji o 11. Mamy więc czas na pakowanie i wolne do południa. Wieczorem gdy szłam spać postanowiłam przy łóżku Jagny położyć ubrania żeby nie potłukła się jak spadnie. Nie mogłam przy łóżku postawić krzesła zabezpieczającego bo było za mało miejsca. Jakież było moje zdziwienie jak zobaczyłam, że Jagna przygotowała sobie na wszelki wypadek miękkiego lądowanie. Wzięła pikowaną narzutę wsunęła pod materac na całej długości łóżka i wzdłuż stolika nocnego i ułożyła resztę na podłodze tak że w przypadku upadku stoczyłaby się po narzucie. Oniemiałam z wrażenia. Mała 5 letnia dziewczynka myśli z wyprzedzeniem i wie jak sobie poradzić. Położyłam na narzucie trochę grubych ubrań żeby miała miękko jak spadnie. Na szczęście tej nocy nie spadła. Natomiast wieczorem upadek w czasie snu zaliczyła Marcelina. Ale nawet się nie obudziła.

zima w pełni

zabawy przed domem

instrukcja obsługi kibla

trociny do kibla

kiełbasa samkuje

grill

kiełbasa smakuje

ale śniegu

wpadamy po pas

przedzieramy się

aniołka też można zrobić

tama na rzece

cudny widok

bajkowo

czekamy na grilla

zamarznięty wodospad

widoki po drodze

trochę ślisko

wędrujemy

śniegu w bród

zamarznięty wodospad

śniegu w bród

zamarznięty wodospad

śnieg z żywicą

na trasie

widoki po drodze

zamarznięty wodospad

wedrujemy

11 grudnia.

Po śniadaniu pakowanie. Bierzemy z Kubą Dziewczynki i idziemy na ostatnie sanki. Znajdujemy długi chodnik z dobrym zjazdem. Wreszcie widać wschód słońca. Niestety nie mieliśmy szczęścia i nie pojechaliśmy na oglądanie zorzy polarnej bo cały czas było zachmurzone niebo. Dopiero dzisiaj mogliśmy zobaczyć jak 0 11.30 wschodzi słońce. Zostajemy z dziewczynkami na sankach a potem idziemy przed lunchem na małe co nie co do baru Roca. To nasze trzecie podejście. Tym razem kolejka jest mniejsza, ale i tak musimy czekać jakiś czas na zewnątrz. W końcu dostajemy stolik. Ja zamawiam pieczeń z renifera. Jest znakomita. Dzielę się z Kubą bo dla mnie zbyt duża porcja. On daje mi swojej zupy a łososia. Jest przede wszystkim ciepła i smaczna. Tak posileni wracamy do apartamentu. Przyjeżdża po nas Andreas i zawozi na lotnisko. Żegnamy się ze znakomitym przewodnikiem, dajemy mu sanki na których dziewczynki jeździły i mówimy do zobaczenia. Mamy niedosyt. Nie zobaczyliśmy zorzy Odprawa przebiega sprawnie ale nagle dzong. Samolot opóźniony. Czekamy na lotnisku dodatkowe 2 godziny. Dostajemy bony na zakup kanapek. Dobre i to. W samolocie nieco mniej pasażerów. W pewnym momencie Marcelina zaczyna wołać zorza, zorza. Nikt nie zwraca na to uwagi. Nawet Kuba któremu Marcelina chce pokazać zorzą. Ale gdy wyjrzał przez okno też zaczął wołać zorza zorza. Oczywiście aparaty w ruch i nie tylko my ale inni pasażerowie robią zdjęcia. Na koniec chociaż trochę zobaczyliśmy zorzę. Obłożenie w samolocie może na 85% ale i tak Lot trafił z wyborem trasy na okres świąteczny. Na lotnisku czeka na nas Bartek. Jagna szczęśliwa, że widzi tatę, bo mimo wszystko stęskniła się za Rodziną. Po powrocie przeanalizowałam koszty naszego wyjazdu z wycieczką z Opal Travel. Porównywalne atrakcje (a uważam że nasze psie zaprzęgi i renifery były o niebo lepsze od tych z wioski św. Mikołaja) a koszt pobytu z wyżywieniem przelotem mieszkaniem był o ponad 50 procent niższy niż z biura podróży. Warto było zdecydować się na samodzielny wyjazd i skorzystać z pomocy Andreasa.