wtorek, 17 listopada 2026

Południowy Pacyfik, Kiribati

 18 listopada

Noc w samolocie to nie jest moje marzenie, ale co zrobić skoro tylko o tej porze  i tylko raz w tygodniu samoloty latają na Wyspę Bożego Narodzenia zwaną Kiritimati to nie ma co rymasić.  O 6.30 lądujemy na lotnisku Cassidy. Terminal to maleńka wiata. Sprawnie rozładowują samolot i szybko przechodzimy odprawę. Na lotnisku czeka na nas przedstawiciel   hotelu Coconuts homewstay. Gdy widzę   samochód na który ładuje facet  nasze walizki już mam złe przeczucia. Facet wsadza nas na pakę dostawczaka. Jest on przygotowany do przewozu pasażerów. Ławeczki  po bokach a na  środku fotel. Ja siadam na fotelu.  Droga z lotniska  niby asfaltowa, ale  chyba lepiej by było gdyby tego asfaltu nie było. Trzęsie tak, że mi żołądek wskakuje do gardła. Po jakichś 40 minutach zajeżdżamy do  obiektu. A tu stoją 4 domki na palach . Ściany zrobione z liści palmy , dach też. Drzwi to zasłonka. W środku jedno łóżko z moskitierą. Musze przyznać, że pościel czysta. . Po chwili wnoszą drugie łóżko ścielą.. ja jednak oponuję. Gdzie drzwi?. Przenoszą nas do budynku z dwoma "pokojami" . Są one przedzielone  przepierzeniem z liści palmy i szmatą. Łazienka która miała być tylko do naszej dyspozycji  to kibelek  z kranikiem oraz w drugiej części prysznic. Oczywiście dla wszystkich  mieszkańców.. Zaczynam szukać w Internecie   jakiś inny, hotel lub lodge, ale  można skontaktować się tylko telefonicznie . Gdy dzwonię  nikt nie odbiera, Zresztą wcześniej pisałam maile i też nie odpowiedzieli. Postanawiamy ze Zbyszkiem, że  trzeba zmienić ten lokal. Mówię facetowi że chcę  wynająć samochód i muszę jechać do miasta. Facet twierdzi, iż droga  do miasta London trawa godziną. Upieram się przy swojej decyzji. Jedziemy. Droga straszna. Rzuca nami jak kartoflami. Dziura na dziurze. Lepiej jechać bitą drogą niż  tym asfaltem. Gdy docieramy po godzinie do kogoś kto niby ma samochód do wypożyczenia nasze wyobrażenie miasta zostaje brutalnie zweryfikowane. Tu nic nie ma . Jedyne budynki jakie widzieliśmy po drodze   to szkoły i sklepy chińskie oraz kościoły. Reszta to chatki. MIasto to jedna ulica i porozrzucane domy  oraz kilka chińskich sklepów. Oczywiście facet nie ma samochodu. Powiem więcej, wcale bym go nie wypożyczyła, bo po takich drogach,  to nie ma co jeździć samemu. Po drodze zauważam   hotel, ale nie chcę przy facecie  chodzić i  negocjować. Zatrzymujemy się przy sklepie by kupić wodę. W   sklepie pytam sprzedawczynie o hotel. Ona jednak nie rozumie. Pokazuję jej, że chcę spać. To ona pokazuje mi stający na sprzedaż tapczan. W drugim sklepie  spotykam faceta z Australii . Pracuje na Kiritimati, bo się ożenił z tutejszą mieszkanką. On pokazuje mi  hotel. To ten który widziałam wcześniej. Idę tam . Chłopak jedzie na motorze i doprowadza mnie do hotelu. Tu dogaduję się z co do ceny i  umawiam się że przyjadą po nas do Coconut Homestay. Wracamy do  bazy.  .Jest gorąco jak w piekle. Pot leje się  z nas  jak po deszczu woda. Przynoszą nam lunch . Bardzo smaczny. Ryż i  kurczak z warzywami. Po obiedzie właściciel tego raju proponuje nam  wyjazd na koncert,  a właściwie na zawody w śpiewaniu. Przedstawiciele poszczególnych wiosek raz w roku mają takie zawody.  Zgadzamy się. Facet o imieniu December daje nam szmaty do owinięcia bioder . Szmaty tu nazywają się lava. Okręcamy się   tym i wchodzimy na bosaka  pod ogromną wiatę.  Tu wokół  siedzą    ubrani w różnego koloru lavy przedstawiciele wiosek biorący udział w zawodach. Zespoły śpiewają po kolei. Oczywiście nic nie rozumiemy. Konkurs trwa około 1,5 godziny. Nawet nie wiem kto wygrał. Wracamy do bazy. Przed 17 pojawia się  furgonetka z kobietą z hotelu.  Idę  do właściciela i mówię mu, że rezygnujemy z jego hotelu. Nawet się nie rzuca. Żąda tylko zapłaty za odbiór z lotniska i  podróż do Londynu,. Płacę mu 150 dolarów i nie dyskutuję. Wiem, że przez najbliższy tydzień nikt do niego nie przyjedzie. Facet stracił klientów. Muszę zaznaczyć że był to jedyny "hotel" który  odezwał się do mnie mimo, że jeszcze w Polsce napisałam maile z prośbą o rezerwację do wszystkich  hoteli które znalazłam w Internecie.  Przyjeżdżamy do hotelu. Tu przynajmniej jest normalny pokój z łazienką i klimatyzacją.  Może nie luksus ale  w porównaniu z tą etniką to pałac Wykłócamy się o Wifi, bo chcą  zapłaty za dostęp do Internetu. Dodatkowo tylko dostęp na dwa urządzenia. W końcu udaje nam się osiągnąć cel. Wifi za darmo, a dostęp mamy do 3 urządzeń.. Obok jest restauracja, gdzie można coś zjeść. Ustalamy że o 19  przygotują nam  rybę z frytkami. Chcę na jutro załatwić wycieczkę po wyspie. Kobieta przychodzi i  rzuca  cenę z sufitu. Nie decydujemy się. Może jutro da się coś załatwić taniej. Wyspa jest duża . To największy na świecie atol . Ma 50 kilometrów długości.  Gdy jechaliśmy samochodem widać, że tutaj czas się zatrzymał. Domy z liści palmowych bądź z blachy falistej. Wszystko bardzo biedne. Domy  porozrzucane  giną wśród zieleni. która jest niesamowicie bujna. W niektórych miejscach widać ślady wypalania  traw.  Siedzimy cały czas w restauracji, bo to integralna część  hotelu.  Piszemy bloga. Kolacja  ryba i frytki niestety niewypał. Frytki mogą być, natomiast ryba suche cienkie 4 kawałki  czegoś co nie przypomina ryby. Zjadłam tylko frytki.  Wracamy do pokoju, bo restauracja się zamyka.  W pokoju ok, ale za oknem hałasuje  agregat prądotwórczy. Nie wiem jak damy radę spać.

Kiritimati

Kiritimati

Kiritimati

Kiritimati

domy na Kieritimati

wiata na spotkania wiejskie


domy na Kieritimati

cmentarz

cmentarz


domy na Kieritimati

nasza etnika 

nasza etnika 

nasza etnika 

nasza etnika 

nasza etnika 

nasza etnika 

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

wędzenie ryb

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

domy na Kieritimati

w trakcie  konkursu

w trakcie konkursu

facet  miał tak pomalowane paznokcie

a tak nogi

wiata  na spotkania

konkurs śpiewu

konkurs śpiewu

Zbyszek w lavie

w samochodzie na pace

na wyspie

przylecieliśmy

spotkanie z właścicielem



Południowy Pacyfik , Fidżi 2026

 

17 listopada 2026

Dziś wreszcie można  spać bez wcześniejszego budzenia. Tylko dlaczego  wstajemy o 7.00. Kawa, pakowanie i śniadanie. Zostawiamy walizki w „przechowalni” i ruszamy na wycieczkę do park narodowego wydm . Jedziemy z  dziewczyną z biura  turystycznego znajdującego się w hotelu. Droga zajmuje nam 1,5 godziny.  Gdy dotarliśmy na miejsce kupujemy bilety dostajemy instrukcję  jak mamy się poruszać po park. Pan każe nam zrobić zdjęcie planu parku i tras . Najdłuższa na którą oczywiście się wybieramy zajmuje około 2 godzin. Dziewczyna z samochodu jak zobaczyła nasze buty ma poważne wątpliwości czy powinniśmy iść na tę trasę. Ja w butach Keen do chodzenia po wodzie , ale też górach. Zbyszek w sandałach. Mówi mu że musi mieć skarpety. Nie bardzo przejmujemy się jej gadką i ruszamy na trasę. Początkowo trasa wiedzie przez las  dracenowy. Potem  wychodzimy na otwartą przestrzeń. Wiatr wieje od oceanu ciągle porywając Zbyszkowi czapkę. Ale droga fajna, dobrze oznaczona. Widoki super. Wprawdzie na racie większość wydm jest porośnięta drobną roślinnością co burzy  nasz obraz wydmy jako  góry piasku. Droga to w górę to w dół. W pewnym miejsc szlak  dobrej drogi się kończy i  jedyna  ścieżka to stromo po piasku. Piasek jest tak gorący, że Zbyszek musi się zatrzymać by trochę ochłonąć. Mnie też  parzy  wpadając w szpary w sandałach. Na szczęście ja mam  zakryte palce. Więc tylko z bok  piasek mi dokucza. Ale też   bardzo cierpię. Całe szczęście że ten odcinek  piekielnie gorącego piasku to około  70-80 metrów. Gdy wchodzę na  górę tu słońce  operuje pod innym kątem a silny wiatr chłodzi to co nagrzeje słońce. Nie ma żadnego znaku. Na czuje kierujemy się na  zachód. Droga cały czas  po piasku. Ale daje się iść. Nie jest  taki gorący. Za to widoki cudowne. Ocean niebiesko-turkusowy z białymi grzywami fal i  żółty piasek wydm okraszony zielenią. > Jest  cudownie. Wiatr wieje z taką siłą, że  drobiny piasku sieką nas po gołych nogach. My jednak zadowoleni nie  zwracamy na to uwagi. W pewnym momencie stwierdzamy, że od dłuższego czasu nie spotkaliśmy żadnego znaku. Zbyszek stwierdza, że powinniśmy iść w kierunku plaży. Idziemy droga stroma, piaszczysta. On schodzi a je zjeżdżam na tyłku. Fajna zabawa. Teraz idziemy wzdłuż wybrzeża. Mam wątpliwości czy na pewno jesteśmy na szlaku. Zbyszek zapewnia że  po pierwsze zbliżamy się do naszego samochodu zgodnie z gogle maps a po drugie szlak miał w powrotnej drodze  wieść  wzdłuż oceanu. Okazje się że miał rację. W końcu znajdujemy znak ze strzałką że dobrze idziemy.  Teraz to już chleb z masłem.  Po drodze mijamy  ustawione  drągi drzewa  w kształcie szałasów. Żartuję że to dla zagubionych  turystów na trasie. Po dwóch godzinach docieramy do samochodu. Po drodze mijamy jeszcze  las drzew  mahakoni . Są one pod całkowitą ochroną.  Najpierw idziemy do toalety by zmyć z siebie piasek, który poprzyczepiał się wszędzie gdzie tylko mógł. Okulary moje są szare od  pyłu i soli.  Jesteśmy bardzo zadowoleni, bo wycieczka super. Pomijając  piękne widoki, piaszczyste wydmy to też był fajny spacer. Po drodze okazało  się że moje  sandały keen  się rozwarstwiły i szłam po drodze kłapiąc  częścią podeszwy. Jakoś dałam radę. Teraz ruszamy w stronę najpiękniejszej  plaży na wyspie. Po drodze zatrzymujemy się  w centrum handlowym. Kupujemy  klej do mojego buta i idziemy do kawiarni na kawę. Z kawy zrobiła się zupa  dyniowa, frytki,  herbata no i oczywiście kawa.  Po posiłku i odpoczynku   jedziemy na plaże Natadola.  Już raz chciałam na nią pojechać gdy byłam 11 lat temu na Fidżi. Wtedy kierowca zawiózł nas gdzie indziej i  skończyło się awanturą. Teraz  docieramy bez wątpienia na właściwą plażę. Jest przepiękna. Ogromna zatoka z  płytkim wejściem do morza. Piasek miękki jak mąka. Na końcu plaży laguna oddzielająca plaże od zatoczki z niebiańsko różnorodnymi odcieniami niebieskiego i zielonego.   Jestem w siódmym niebie. Szybko znajdujemy kawałek cienia, zostawiamy rzeczy i ruszamy do morza. Zbyszek poszedł  pierwszy.  Gdy do niego dochodzę widzą że woda mu sięga po pachy a ja stoją   dwa metry przed nim i woda sięga  mi do połowy uda. On ostrzega mnie żebym uważała, bo tu jest uskok. Nie bardzo mu  wierzę bo widzę ze nie ma różnicy w odcieniu wody/ On oczywiście mnie wkręca, klęczy w wodzie i mówi  że na  kolanach jest głębiej. Oczywiście  żeby dojść do głębokiej wody gdzie można pływać trzeba iść jeszcze  ze 10metrów. Ale nam to nie przeszkadza. Pluskamy się w płyciźnie i nie czujemy  potrzeby wchodzenia głębiej. Jest super . Poddajemy się fali która  rzuca nas raz do brzeg a rac w kierunku morza.  Woda tak ciepła, że  gdy wychodzimy z wody mamy wrażenie, że jest chłodne powietrze. Chwilę odpoczywamy na  piasku i niestety trzeba wracać,. A szkoda. Przy plaży jest piękny hotel intercontinnetal. Wracamy do hotel zatrzymując się po drodze w centrum handlowym na małe zakupy. Rozliczamy się z dziewczyną  . Idziemy jeszcze na zakupy do pobliskiego centrum handlowego. Zamawiamy kawę i ciasteczka. Wracamy powoli do hotel. Tu przebieramy się. Komary tak tną nas po nogach że decydujemy się  jechać na lotnisko.  Tu   idziemy do salonik i pracujemy nad blogiem. Nie wiemy czy przez następne  dni będziemy mieli łączność. Wyspa Kiritimati zwana też wyspą Bożego narodzenia to jż absolutny koniec świata. Tam jeszcze  cywilizacja internetowa nie dotarła w takim stopniu jak gdzie indziej. Acha zapomniałam napisać że wczoraj chłopak z łódki zapytał mnie ile mam lat. Ja  zadziornie  podziałam żeby zgadł. I zgadł!! Stwierdził że mam 80 lat. Tak mnie zaskoczył że powiedziałam mu że się pomylił  bo mam 100 lat. Na lotnisku spotkaliśmy policjantkę , która znalazła telefon Zbyszka. Bardzo się ucieszyła jak nas zobaczyła. Zrobiłam im zdjęcie Zdjęć dzisiaj nie będzie bo zapomnieliśmy kabelka do aparatu. Załączę jak będzie kabelek i  Internet.

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm


zjeżdżam po piasku

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

w parku wydm

mój rozwalony bucik

w parku wydm

nasz skromny lunch



plaża natadola

plaża natadola

plaża natadola

plaża natadola


plaża natadola

plaża natadola

plaża natadola



plaża natadola

plaża natadola

plaża natadola

plaża natadola

Zbyszek z policjantką od telefonu