Halina w podróży

piątek, 6 listopada 2026

Południowy Pacyfik, Tuvalu 6 listopada 2026

6 listopada 2026 r.

Wstajemy wcześnie nie wiadomo po co. Kawa na balkonie i potem pakowanie. Na lotnisku okazuje się, że Zbyszek ma bilety w klasie biznes a ja w ekonomii. Teraz jest jasne dlaczego była duża różnica w cenie biletu. Decydujemy, że lecimy w ekonomicznej. Samolot malutki. Zimno w nim, a ja mam tylko krótkie spodnie i bluzkę z krótkim rękawem. Widzę ze pasażerowie przede mną założyli nawet kaptury i chusty na głowę. Interweniuje u stewardessy. Ona tylko zakręca nade mną nawiew. Ale wieje spod listew. Zasłaniam nogi stolikiem, okrywam nakładkę na zagłówek i instrukcją obsługi a szczelinę w suficie uszczelniam chusteczką do nosa. Jest trochę lepiej, ale czuję że już mnie zaczynają boleć uszy. Po dwóch godzinach lądujemy na lotnisku Funafuti wyspy należącej do Tuvalu. Kocham takie małe lotniska rzucone gdzieś daleko od cywilizacji. Gdy wysiadamy z samolotu na płycie lotniska podchodzi do nas młody mężczyzna ze słowami Pozdrawiam Rodaków. Okazuje się że też przyleciał z nami samolotem. Roimy sobie wspólną fotkę. Na lotnisku miała na nas czekać osoba z hotelu. Niestety nie ma. Hotel jest 50 metrów od lotniska. Najpierw nie mogą znaleźć rezerwacji a potem okazuje się że pokój jest z jednym łóżkiem. Za dostawienie drugiego musimy zapłacić. Nie chce mi się kłócić z tymi kobietami i dopłacam. Muszę przyznać że cena hotelu na Tuvalu to jedna z najwyższych jakie w życiu zapłaciłam. Standard raczej niski. W pierwszym pokoju nie działa klimatyzacja. Zapomniałam napisać, że jest piekielnie gorąco i wilgotno. Po minucie siedzenia w takim pokoju pot mi spływa z nosa. Dostajemy drugi pokój jest ok. Idziemy zwiedzać miasto Vaiaku. A właściwie to zrealizować plany. Dziś jest piątek więc w sobotę i niedzielę nic nie załatwimy. Chcemy kupić znaczki na poczcie, iść do księgarni i do straży pożarnej. Każda z tych wizyt ma swój cel. Znaczki z Tuvalu są znane w całym świecie filatelistów. Chcemy je zobaczyć i kupić na kartki do Polski, które kupiliśmy na Fidżi. Niestety poczta zamknięta. Przerw obiadowa. Idziemy do biblioteki, bo oka nie ma. Też zamknięta. Szukamy straży pożarnej ale nie możemy znaleźć. Jest potwornie gorąco. Po drodze słyszymy śpiewy. Zaglądamy pod wiatę, a tam grupa ludzi gra i śpiewa. Grają na metalowej misce waląc w nią kijem i na drewnianym pudle waląc w nie rękoma. Wszyscy śpiewają. Wracamy do hotelu. Chwila odpoczynku i po 1 znowu robimy obchód . Poczta otwarta . Kupujemy znaczki i ustalamy gdzie możemy wysłać jutro kartki. Potem biblioteka się. Okazuje się że księgarni tu nie ma. Chcę zdobyć dla Alka książkę w języku tuvaluańsku, ale o tym języku. Niestety w całej bibliotece nie ma ani jednej książki napisanej w tym języku. Kobieta tłumaczy, że oni rozmawiają w domu po tuvaluańsku, ale piszą po angielsku. Dzieci w szkole też uczą się tuvaluańskeigo, ale nie mają książek w tym języku. Dała mi adres mailowy , żebym do niej napisała, o postara się zdobyć taką książkę i przesłać. Dobre i to. Prosi bym się wpisała do książki. I tu kolejne zaskoczenie. Ostatni wpisani to para Polaków. Gdy wracamy w dalszym ciągu gra zespół który widzieliśmy wcześniej, Teraz poszerzył się o 3 kobiety ubrane w spódnice z liści palmowych, Śpiewają z wielkim zaangażowaniem. Teraz szukamy straży pożarnej. Okazuje się że jest przy naszym hotelu w budynku policji. Miły policjant zaprowadza nas do strażaka, ale najpierw zapytał czy chcemy zgłosić jakiś pożar. Strażakowi Zbyszek wytłumaczył, że kolekcjonuje naszywki na mundur z symbolem straży pożarnej. Pan opowiada, że mają takie przygotowane, ale niestety nie zrobili jeszcze i używają naszywki policji. Obiecał przynieść jutro do hotelu naszywkę Policji. Teraz szukamy sklepu. Okazuje się że sklepy są na przedmieściach i prowadzą je wyłącznie Chińczycy. Kupujemy dwie butelki wody po3,5 dolara australijskiego i wracamy do hotelu. Jesteśmy strasznie zmęczeni upałem. Ja rzucam się na łóżko i natychmiast zasypiam. Zbyszek walczy z Internetem budzi mnie na kolację. Kolacja 2 dolarów australijskich od głowy. Jest spory wybór dań, małże ogromne krewetki jagnięcina, kurczak. Można się najeść. Potem jeszcze spacer nad morze. Zrobiło się chłodniej. Jest już całkiem ciemno. Siedzimy na łódkach przy plaży i wsłuchujemy się w szum fal. Zespół który wcześniej widzieliśmy gra i śpiewa jak na Tytanicu. Gdy wracamy do hotelu okazuje się ze w naszym hotelu odbywa się wesele, Zaglądamy jak to u nich wygląda. zapraszają nas na poczęstunek. My dziękujemy. Wracamy do pokoju. Dość już atrakcji na dzisiaj.

wesele

nasza kolacja

w bibliotece wpisuję się do książki gości

plaża i przystań

budynek poczty

ilioteka

ulica w Vaiaku

rodak spotkany na Tuvalu

terminal na Tuvalu

wyspa widziana z samolotu

moje prace uszczelniające

opatulone nogi

poranna kawa na balkonie

na weselu

nasz ośrodek

przed starżą pożarną

grający zespół

babcie prowadzą pannę młodą przed ołtarz

panna młoda

zatoka i plaża

rybacy przy łodziach

nasz samolot na Tuvalu

samochód policji

sklep

ixora

dzieci chciały zdjęcie

instrument zespołu

tancerki i śpiewaczki

świadkowie n ślubie

pan młody

czwartek, 5 listopada 2026

Południowy Pacyfik Fidżi 202

5 listopada 2026

Mimo, ze praktycznie od nocy z niedzieli na poniedziałek nie przespaliśmy żadnej nocy to znowu nie było nam dane się wyspać. Wczoraj gdy chciałam wysłać bloga zaczęły się dziwne działania mojego ukochanego laptopa. Oczywiście Zbyszek zaczął pomagać. Potem okazało sę że nie mogę na komputerze otworzyć zdjęć z aparatu. Męczyliśmy się ze dwie godziny. W końcu telefon do naszego guru od aparatów fotograficznych Marcina. On nam podpowiedział co jak. Też nie wypaliło , ale wskazał nam drogę . No i w końcu bingo. Udało się przynajmniej na przyszłość,. O drugiej poszliśmy spać. Marzyłam że pośpimy do 9 i potem spokojny dzień. Niestety obudziłam się o 5.30 i koniec spania. Zbyszek też wstał o 6.00. Zarabialiśmy się do dalszej pracy. Śniadanie raczej skromne. Ruszamy do Garden of sleeping Giant. Pytamy w hotelu o możliwość dojazdu. Znowu pomocna okazuje się pani z recepcji, a właściwie biura turystycznego mającego swoje biurko przy recepcji. Uzgadniamy cenę i ruszamy w drogę. Ogród znajduje się około 20 kilometrów od Nadi. Jest bardzo gorąco. Gdy zobaczyliśmy gdzie park się znajduje umówiliśmy się że kobieta będzie na nas czekać. Małe szanse były żeby na takim odludziu złapać taksówkę. Wchodzimy do parku. Opłata jak za ogrody w Wersalu 70 dolarów fidżyjskich to około 70 zł. Ale cóż jak się już przyjechało to trzeba tę żabę połknąć, Dostajemy mapkę i krążymy po parku przez około 2 godziny. W parku mnóstwo endemitów. Piękne storczyki. Wprawdzie Zbyszek wybrzydza, że za mało kwiatów . Ale to nie wystawa kwiatowa tylko żyjące w parku rośliny. Storczyki niesamowite kształty i kolory. Niektóre wyglądają jakby siedział w nich robak, inne przypominają motyla. Zresztą wszystko sprawa wyobraźni. Park fajnie utrzymany. Mnóstwo drzew , krzewów i ogromnych kamieni . Właściwie to kule zbudowane z kamieni skał połączone magmą. Wchodzimy na szczyt wzgórza skąd roztacza się przepiękny widok na dolinę otoczoną górami. Powoli schodzimy na dół. Zastanawiamy się skąd Fidżyjczycy mają tyle radości życia. Wszędzie witają nas kultowym słowem Bula. Ogród bardzo ładny , położony na zróżnicowanym terenie . mnóstwo najróżniejszych roślin. Pięknie utrzymany. Oczywiście nie są to ogrody Luwru tylko naturalnie rosnący park. Wychodzimy z parku i jedziemy do Labeto hot springs. Tu też ceny jak na zachodzie Europy. Przebieramy się w kostiumy. Dostajemy wiadro błota, żeby się wysmarować. Teraz spacer po ośrodku, żeby wyschnąċ. Gdy robimy się szarzy, bo błoto wyschło wchodzimy do pierwszego basenu by zmyć muł. Woda w basenach jest ciepła, w niektórych nawet gorąca. Terapia to moczenie się w czterech basenach. Trzeci najbardziej gorący. Gdy kończymy seans terapeutyczny widzimy że nasza skóra jest sprężysta i super gładka. Odpoczywamy po tym seansie. Jesteśmy bardzo zmęczeni. Daje o sobie znak czterodniowy brak snu i dodatkowo upał, wędrówka po wzgórzach parku no i te gorące kąpiele. Wracamy do hotelu. Planowaliśmy wysiąść po drodze i iść na kawę w centrum ,ale kierująca powiedziała, że przy hotelu jest dobra kawa. Zatrzymujemy się na poczcie by kupić kartki i znaczki. Kartki kupujemy bez problemu, natomiast za znaczkami musimy czekać w długiej kolejce. Jakież było nasze zdziwienie gdy okazało się przy okienku, że do Europy nie sprzedają znaczków, o nie wysyłają tam korespondencji. Wracamy pod hotel. Straszne nas rozbawiła sytuacja ze znaczkami. W kawiarni wypijamy pyszną kawę. Niestety nie postawiła nas na nogi. Wracamy do pokoju. Ja walczę ze Zbyszka komputerem, a on śpi. . Wreszcie pokonałam tego smoka. Postanowiłam dać. Zbyszkowi pospać i sama też się położyłam. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam. Obudziłam się po 3 godzinach, a Zbyszek jeszcze spał. Przed siódmą zrobiłam mu pobudkę i poszliśmy do indyjskiej restauracji też przy hotelu. Rekomendowała ją nam kobieta, z którą jeździliśmy. Jedzenie naprawdę pyszne. Spacerkiem minutowym wracamy do hotelu. Mnie dalej się chce spać. Jeszcze muszę zrobić check-in na jutro. Samolot na Tuvalu mamy jutro o 9.00.