Halina w podróży

8 listopada 202 r

Wstajemy jak zwykle zbyt wcześnie. Szykujemy się na wycieczkę. Śniadanie wyjątkowo z jajkiem sadzonym, bo jest 15 osobowa wycieczka. Jajka zimne. Potem bolał mnie brzuch. Już wolę chleb z dżemem. O 9 przyjeżdża facet na motorze. Jestem zaskoczona bo jak weźmie dwie osoby na motocykl. Ale wozi nas po kolei. Wsiadamy na łódkę. Facet ma kłopoty z uruchomieniem silnika . Ciągnie linke i ciągnie aż się spocił . Zaproponował nam wycieczkę jutro . My nie możemy . Zbyszek zaproponował mu żeby skontaktował się z kimś kto się zna na takich silnikach . Poszedł za jego radą pogadał coś i po chwili silnik ruszył . Chyba nie otworzył wlewu paliwa i paliwo nie dochodziło do silnika. Facet bardzo niewyraźnie mówi . Ledwo otwiera usta na dodatek jeszcze robi to bardzo cicho . Trudno nam się. Nim dogadać.Ruszamy w ocean. Woda bardzo spokojna, ale ja już wiem że to nie jest constans. Na wyspach Salomona też wyruszaliśmy przy flaucie a potem rozpętała się burza. Po 45 minutach płynięcia po cudownie krystalicznej wodzie docieramy na bezludną wyspę. Towarzyszą nam po drodze delfiny. Trudno jednak zrobić im zdjęcie bo wyskakują z wody w najmniej oczekiwanym momencie. Docieramy do pierwszej wyspy po około 45 minutach.Wysiadamy z łodzi i ruszamy w obchód wyspy. Plaża i wyspa cudowna. Palmy, biały piasek. Brak ludzi. Jest cudownie. Jesteśmy zachwyceni. Wnętrze wyspy to gąszcz nie do przebycia. W jednym miejscu na brzegu leżą betonowe płyty. To pozostałości po II wojnie światowej. Po drodze zatrzymujemy się przy opuszczonym ośrodku . Tu łapiemy kraba pustelnika i robimy mu zdjęcia Pogoda też sprzyja. Wprawdzie się martwię, że słońce nas spiecze. Posmarowaliśmy się środkiem przeciwsłonecznym, ale czy to wiele da się okaże. Obeszliśmy całą wyspę i hop do wody. bierzemy fajki i ruszamy na rafy. Niestety rafy nas rozczarowały. Właściwie rafa martwa. Jest trochę rybek, trochę ukwiałów, ale reszta to smutne martwe koralowce. Korzystamy z tego że pod wiatą wiszą hamaki i chwila relaksu. Zbyszek stwierdził, że po dwóch dniach upodabniamy się do miejscowych tylko hamaczek i spanko. Po tej sjeście ruszamy dalej. Teraz malutka wyspa ptaków. Rzeczywiście jest tu ich ogrom. Obchodzimy wyspę próbując sfotografować ich jak najwięcej. Wysepka malutka więc i spacerek po plaży krótki. Ale wyspa wygląda bajkowo. Wystająca z błękitu kępa zieleni na białym podłożu. Ruszamy do kolejnej bezludnej wyspy. Niestety ocean jest bardziej wzburzony, łódka co chwila uderza w wodę a my podskakujemy na ławce, która jest twardą deską,co wydatnie czują nasze pośladki. Docieramy do trzeciej wyspy. Ta jest dużo większa. I tu spotykamy kilka osób z wycieczki która mieszka w naszym ośrodku. Łazimy o plaży, obchodzimy wyspę w 20 minut . Zaglądamy do wnętrza wyspy. Też gąszcz .Czas na powrót z tego raju. A powrót bolesny ze względu na wysokie fale i ciągłe podrzuty na desce. Te 45 minut trzeba jakoś wytrzymać. Gdy zbliżamy się do wyspy przewodnik wiezie nas wzdłuż wybrzeża, żeby pokazać ile wybudowano już wałów przeciwpowodziowych. Tuvalu grozi zalanie w związku z ociepleniem klimatu.Ilość robi wrażenie, ale na jak długo to wystarczy. Wracamy do pokoju jako ludzie soli. Szybko zimny prysznic żeby to zmyć. Pisze zimny, bo tu nie ma ciepłej wody. W oceanie jest cieplejsza. Czekamy na kolację, bo w barze powiedzieli Zbyszkowi że „lunch is closed”. Szukamy samochodu na Samoa i hotelu. Robimy rezerwację hotelu i idziemy na kolację. Okazuje się ze wycieczka ma pierwszeństwo więc my głodni jak wilki czekamy i czekamy. Zbyszek interweniuje, ja się przyłączam ale mało skutecznie. W końcu przynoszą. Frytki twarde że widelca nie wbijesz, ryba tuńczyk to wiadomo też mięso zbite. Ale nieważne. Ważne żeby zapchać brzuch. Wracamy do pokoju a tu tradycyjna praca przy blogu i zdjęciach.