15 listopada 2026
Wczesne wstawanie. Przed siódmą
wpadamy do Sali śniadaniowej i szybko
wcinamy śniadanie. Oczywiście Otwarte jest od &.00 ale już jest wszystko gotowe więc obsługa nas
wpuszcza. Taksówką hotelową dojeżdżamy
do lotniska. Szybka odprawa i za chwilę siedzimy w samolocie. Lot jeszcze
krótszy niż dojazd do lotniska. Po pół godzinie
lądujemy w Suwie stolicy Fidżi. Bierzemy taksówkę i prosimy o zawiezienie do centrum miasta. Taksówkarz po drodze proponuje nam
obwiezienie po mieście i wycieczkę do lasu
deszczowego Colo-I – Suva Forrest Park. Ponieważ park mamy po drodze do Suwy proponujemy, żeby
się zatrzymał i poczekał na nas. Facet chce nas wieźć w łąb parku. My jednak twardo,
że pójdziemy na piechotę. Ruszamy z kopyta, Droga prosta . Podziwiamy kwiatki, rosnące drzewa i
krzewy. Roślinność niesamowicie bujna . po drodze mijają nas samochody z turystami. Proponują
podwiezienie. My twardo n nogach. W pewnym momencie okazuje się że to
koniec dobrej drogi i
tu zaczyna się szlak. Do tego miejsca mogliśmy spokojnie dojechać z
kierowcą. Ruszamy na szlak. Dróżka kręta
dobrze zaznaczona. Zieleń otacza nas wszędzie. Jest bardzo gorąco i parno. My
cali mokrzy . Ale nic to jak mówiła Baśka Wołodyjowska. Idziemy. Ścieżka raz w
górę, raz w dół. Dochodzimy do pierwszego basenu utworzonego przez strumyk. Nie bardzo nam się podoba , bo jest
obudowany kamieniami. Idziemy dalej od czasu do czasu błądząc. Znaki
po drodze były ale zostały po nich tylko
gwoździe w słupkach. Mimo wszystko jest cudownie. Strumyk wijący się
miedzy kamieniami bujna zieleń. Droga
miejscami śliska, nierówna. Niestety
wysiadając z samochodu nie pomyślałam o zmianie butów. W sandałkach jest mało
komfortowo, ale dobrze że podeszwy
dobrze trzymają się podłoża. Dochodzimy do kolejnych wodospadów i naturalnych basenów. Te już nie są wspomagane ręką człowieka. Tych basenów i wodospadów
jest wiele. Stwierdzamy że tu jest tak
pięknie jak w raju. Zbyszek stwierdza, że jeśli schodzimy w dół to może jednak
tak wygląda piekło. Na końcu szlaku jest
basen utworzony przez wodospad w którym można pływać. Niestety nie wzięliśmy ze
sobą kostiumów. Szkoda. Wracamy inną drogą
niż szliśmy. Wychodzimy na łowną drogę.
Po przejściu kilkuset metrów widzimy, że jedzie nasz kierowca. Nie mógł
się na nas doczekać i ruszył na
poszukiwanie. W sumie jesteśmy zadowoleni, bo tak musielibyśmy drałować jeszcze kawał
drogi, a już byliśmy zmęczeni. Szybko dojeżdżamy do Suwy. Rozliczamy się z
kierowcą. Chcemy usiąść i wypocząć chwilę. Przed nami napis Hub cafe open. Wchodzimy, a to ogromny dom
towarowy i na dodatek otwarty. Chłód klimatyzacji otrzeźwił nas na tyle, że
rzuciliśmy się na oglądanie pamiątek z Fidżi. Narobiliśmy masę zakupów i dopiero
wtedy poszliśmy na kawę potem butter chicken u Hinduasa. Teraz to można zwiedzać miasto. Zaczynamy od Parku Ratu Sukuna człowieka bardzo zasłużonego dla Fidżi
uznawany za ojca niepodległości Fidżi. Po drodze zaczepia nas facet. Ma wyląd
menela ale jest miły. Pyta o wszystko. Potem chce mi podarować prezent. Ja nie
chcę przyjąć wymusza na mnie , koniecznie chce na wyrzeźbionym kawałku drewna
wypisać moje imię. Odmawiam ale on nalega. W końcu zgadzam się. Gdy już wyciął w drzewie imię
prosi bym mu dała kasę. Ja nie mam
zamiaru zgadzać się na takie zachowanie. Twierdzę, że nie mam gotówki. To chce
żebym mu kupiła wodę. Dobra myślę. Wchodzimy do sklepu ale za wodę nie można
płacić kartą. To on chce kawę w Mc Donaldzie. Tu też nie można płacić za taki
mały zakup kartą. W końcu się wkurzam oddajemy mu ten kawałek drewna i idziemy
dalej. Oglądamy budynki rządowe, Park Alberta, park Thrustao. Tu nam się bardzo
podoba. Ogromne stare drzewa, pod nimi rodziny na pikniku. Idziemy do pałacu
prezydenckiego. Wartownik stoi po
środku bramy i ani drgnie. Pytamy czy
można zrobić zdjęcia , ale on jest jak słup. Wracamy po drodze zaglądając do Grand Pacifik Hotel. Jest to
hotel wybudowany na przełomie XIX i XX wieku i ma meble w stylu z tego okresu. Ściana
z portretami osób, gości hotelu jest pełna
prominentnych osób pochodzących z krajów Oceanii. Hotel bardzo mi się
podoba. Jest bardzo wysmakowany. Szukamy jeszcze katedry katolickiej, Widzę
krzyż idziemy na azymut. Jest kościół ale anglikański. Nie poddajemy się. Szukam
w google maps. Jest 3 metrów . Trzeba iść pod górę. Zbyszek wypatrzył między
domami krzyż. Twierdzi że to tam. Mnie się wydaje, że to za daleko ale idziemy.
Droga, którą obraliśmy okazała się być ślepa, ale jest
Caritas. Facet pokazuje jak mamy iść. Schodzimy na dół . Jest niewidoczna
pomiędzy budynkami Wielka z dwoma wieżami. Wchodzimy do środka. Jest pusta. Więcej
nic ciekawego w Suwie nie ma. Gdy
dochodzimy do miejsca gdzie wysadził nas
kierowca stwierdzamy, że wszystko jest już zamknięte. Szukamy jakiejś kawiarni.
Pytamy młodych ludzi. Oni nam tłumaczą. Wreszcie chłopak daje nam Internet
przez swojego hotspota i na mapie
pokazuje miejsce gdzie na pewno jest otwarta kawiarnia. Idziemy tam. I
bingo. Otwarta, zamawiamy soczki, frytki i wodę. Odpoczywamy. Gdy dochodzi właściwa godzina
bierzemy taksówkę i ruszamy na lotnisko. Teraz znowu pół godziny lotu i już
jesteśmy w Nadi. Na lotnisku pobieram kasę z bankomatu i taksówką ruszamy do
hotelu. Kolacja u Hindusa kurczak z orzeszkami
nerkowca. Pycha.
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
