Południowy Pacyfik, Fidżi

14 listopada

Budzę się o 2.0 . Bolą mnie boki od twardej  ławki. Widzę że Zbyszek jeszcze śpi, ale zmienił ławkę. Przybyło też ludzi na lotnisku. Wstają  ogarniam sytuację. Okazuje się że zaczynają przyjmować nasze bagaże. Uwijamy się szybko i przechodzimy kontrolę bezpieczeństwa i paszportową, Czekamy  na samolot. Czas  nawet szybko mija. Gdy tylko wsiadłam do samolotu i zobaczyłam poduszkę na moim siedzeniu to wiedziałam co z nią zrobię. Podłożyłam pod głowę i nie wiem kiedy przeleciałam do Nadi.  Po odprawie i odebraniu walizek zaczynamy poszukiwanie telefon Zbyszka. Nie ma t biura  rzeczy znalezionych. Wreszcie trafiamy na jakiegoś chłopaka, on przyprowadza  kobietę, której znów opowiadamy o naszym problemie. Kobieta poszła załatwiać sprawę a my czekamy. Czekamy i czekamy. W końcu po naszej interwencji każą nam iść na policję. Ja szukam  jakiegoś komisariatu a Zbyszek  zaczepia jakiegoś gostka dziwnie ubranego i znowu opowieść o zaginionym telefonie. W końc każą nam iść  do biura policji. Zbyszek idzie a ja zostaję z bagażami. Czeka i czekam. W końcu przychodzi Zbyszek i mówi że kobieta z policji chce mnie widzieć. On mówi że nie wspominał nic o mnie. Policjantka pyta mnie jaki jest problem. Więc ja znowu opowieść o zaginionej komórce. Przychodzi kolejny policjant i znowu ta sama opowieść. Nie wiem pół lotniska zna  nowelę Opowieść o zaginionej komórce. Ale policjantka dostaje zlecenie od szefa, bierze dwóch policjantów i idą na poszukiwanie zaginionej komórki. Przychodzi kolejna policjantka  pyta co my t robimy wic opowieść  się powtarza, Dzwoni gdzieś chyba do ekipy poszukującej, bo mówi nam że będą sprawdzali kamery. Zaczynam się niecierpliwić ba na 1 mamy wycieczkę, a jest już p 9.Mówię policjantce o  tym ze mamy wycieczkę. Ona gdzieś dzwoni i mówi że ekipa nadchodzi. Wkraczają dumnie do pokoju a kobieta trzyma w ręku komórkę Zbyszka. ustaliła że rano komórkę znalazła sprzątaczka w saloniku w którym byliśmy oddała do recepcji a oni do obsługi klienta. Nasza radość była ogromna. Teraz łapiemy taksówkę i dalej do hotel. W hotelu czekamy na pokój. Czas ucieka. Ja załatwiam wycieczkę na poniedziałek. Mam problemy z zapłaceniem Internetem. W końcu płacę gotówką. Zbyszek pojechał z walizkami na górę. Ja nie wiem do jakiego pokoju. Recepcjonistka mi podaję numer. Okazuje się że Zbyszek  dostał klucz  do innego pokój w którym spał jakiś facet. Musiał zjechać na dół dostał inny klucz i pokój. Gdy tam  wchodzimy znów pudło. Jest tylko jedno łóżko. W końcu bingo. Ale jest już bardzo późno. Łapiemy to co nam wpadnie pod rękę  i taksówką hotelową  jedziemy do  mariny. T załatwiamy sprawy formalne. Dostajemy bilety na statek i na powrót oraz obrączki na rękę. Po pól godzinie jesteśmy na bezludnej wyspie pełnej ludzi. Żartuję ludzi tak dużo nie ma. Zajmujemy leżaki i  relax. Chodzimy na rafy szukając rybek  albo leżymy, Jest fajnie. Oczywiście odsypiam tez zarwaną noc. Ośrodek super przygotowany na indywidualny pobyt  ale ja długo bym tam nie wytrzymała. O 1.3 wracamy do Nadi. Autobus podwozi nas pod hotel . Bierzemy taksówkę i jedziemy do restauracji Fiji Corner Cafe. Zbyszek chce powtórzyć danie z wołowiny którą wcześniej tu jedliśmy. Gdy wchodzimy  otrzymuje informację że witają nas na rodzinach jakiejś 80 latki. Oczywiście pomyłka zaraz się wyjaśniła.  Zbyszek zamawia swoją wołowinę a ja jagnięcinę.   No i zaczęło się. Jagnięcina  pychota cudownie doprawiona ale  niestety bardzo ostra. Przynoszą mi wodę z lodem, mleko by złagodzić palenie w ustach. Trochę pomaga. Taksówką wracamy do hotelu.

Południowy Pacyfik, Samoa

 13      listopada 2026

Nocleg nad morzem wspaniały. Szum morza usypiał znakomicie. Śniadanie dopiero o 8 .30 więc się nie speszyliśmy. Rozliczamy się z hotelem i ruszamy w drogę, Po kilku kilometrach docieramy do miejsca gdzie można wynająć łódkę i popłynąć na wyspą  Nomea,  gdzie  w wodach pływają żółwie morskie. Wszystko szybko załatwiamy i ruszamy w drogę. Tu morze spokojne, bo za  wyspą, ale tam gdzie jest morze otwarte fala jest duża. Po kilkunastu minutach docieramy na wyspę. Po drodze załoga pokazuje nam pływające w wodzie żółwie. Są ogromne i jest ich dużo. Jestem zaskoczona taką ilością żółwi. Gdy docieramy na wyspę szybko zakładamy sprzęt do snorkowania i  pełni nadziei ruszamy oglądać żółwie. Ja z aparatem do robienia zdjęć pod wodą. Ale  niestety tu gdzie można snorkować żółwie nie uświadczysz. Mało tego nawet porządnej małej ryby. Może jakieś są ale woda mętna ze względu na wzburzone morze. Chwilę pływamy ale zniechęceni rezygnujemy.  Wracamy na brzeg. Obserwujemy jak kilka osób zamiata plaże  nieomal bijąc się o każdy spadnięty listek. Chwilę  spacerujemy po wyspie, ale przecież przyjechaliśmy tu dla żółwi. Postanawiamy wracać. Może uda nam się  nie tylko zobaczyć je  ale tę sfotografować. Oczywiście żółwie były ale  nie lubią się sfotografować i zdjęcia są raczej marne. Ruszamy dalej w drogę. Widzimy że przy drodze znajdują się stoiska   samoobsługowe. Są  wystawione owoce i warzywa   w paczkach. Oko cena i poje8mnik na pieniądze. Każdy może obsłużyć się sam, Mijamy liczne wioski i jedziemy przepiękną trasą poprzez góry. Widoki super. Szkoda tyko że zaczął padać deszcz, zatrzymujemy się w punkcie widokowym. Zaczyna padać deszcz . To niestety psuje widok. Zbyszek stwierdza, że pali mu się na czerwono lampka akumulatora i na żółto ABS ale jedziemy dalej. W pewnym momencie   zatrzymujemy się i juz nie ruszyliśmy. Akumulator wyładował się całkowicie.. Gdy  Zbyszek podniósł klapę silnika 88zatrzymał się kierowca i pyta czy pomóc. Ja dzwonię  do właściciela wypożyczalni.. Facet odbiera  mi telefon i wszystko przekazuje właścicielowi wypożyczalni. Ma przyjechać i pomóc. W tym czasie idziemy do Piula Cave Pool. Jest to naturalny zbiornik ze słodką wodą . Powstał w tubie lawowej i ma połączenie z drugą jaskinią. Leży tuż przy morzu na terenie dawnego kolegium teologicznego. Kąpiel w  basenie krótka, bo przecież ma zaraz przyjechać facet od samochodu. Wracamy do samochodu, Postanawiamy oddać facetowi samochód i wrócić z nim do miasta.  Właściwie zrealizowaliśmy cały plan podróży. Facet przyjeżdża z żoną i synem. Wymieniają akumulator ale my wiemy ze to na niewiele się  zda. Wsiadamy do jego samochodu a syn prowadzi nasz samochód. Docieramy do jego domu. Zostawiamy bagaże i ruszamy na zakupy. Mamy niewiele czas, bo sklepy czynne tylko do 17.Niestety dużo czasu straciliśmy czekając na naprawę.  Kupujemy pamiątki. Ustalamy  gdzie jest dobra restauracja i  spacerkiem idziemy na jedzonko. Restauracja Paadles okazała się być restauracją  włosko- samoańską.  Obsługa bardzo miła. Zamawiamy steki w sosie pieprzowym. Smaczne ale twardawe. Za to kawa prawdziwa włoska. Nie mamy już siły wracać na piechotę  do domu faceta od samochodów zresztą nie trafilibyśmy sami. Bierzemy taksówkę  i po kilku minutach jesteśmy na miejscu. Mówiliśmy się ze  facet odwiezie nas na lotnisko. Prosi żebyśmy poczekali bo ktoś ma przyjechać, Mamy czas . nam się nie spieszy. Ucinamy sobie pogawędkę z facetem . jest bardzo sympatyczny. Ma podobne poglądy polityczne jak my. Gdy rozmawiamy o tuszy Samoańczyków  mówi że  oni jedzą zbyt dużo i stąd ta  niewyobrażalna tusza. Żegnamy się  z gościnnym Samoańczykiem i jego rodziną bardzo serdecznie. Synowi zawożą nas na lotnisko. Mamy dużo czasu, Jest 10.00 a samolot mamy dopiero o  rano. Kupuję kawę  w budce, a Zbyszek szykuje się do spania na ławkach. Ja zresztą też.