poniedziałek, 16 listopada 2026

Południowy Pacyfik, Fidżi 2026

 

16 listopada 2026

Normalni ludzie tak nie odpoczywają. Dziś pobudka o 5.00 Szybka kawa  . Zbieramy się też szybko. O 6.00 kierowca zabiera nas z hotelu. Po drodze zabieramy jeszcze innych turystów. Droga długa i nużąca. Zatrzymujemy się na małą kawę. Po  trzech godzinach jazdy docieramy na miejsce. Przesiadamy się na łódki. Mamy zabrać ze sobą tylko  wodę aparaty i  krem z blogerem UV. Wsiadamy na łódkę  i ruszamy w górę rzeki. Rzeka płynie wąwozem. Ściany wąwozu wysokie na  ponad 50 metrów. W rzece mało wody. Wszędzie wystają kamienie. Chłopaki kierujący łódką dwoją się i troją. Co i raz wpadamy na kamienie albo się od nich odbijamy. W końcu  zawiśliśmy na kamieniach. Obsługa stara się zepchnąć łódź. Pasażerowie też pomagają. Odpychają od  kamienia , poruszają się miarowo do przodu i do tyłu by zepchnąć łódź. Wreszcie się udaje. Ale to tylko na moment. Za chwilę znowu bystrza i kamienie. W pewnym momencie musimy wysiąść z łodzi i przejść około 200 metrów brzegiem, bo z takim obciążeniem łódź nie przepłynie.. Znowu wsiadamy i zaczyna się walka z żywiołem. Trochę mi to przypomina  rzeką w Wenezueli gdy płynęłam z Bartkiem do wodospadu Salto Anchel. Tylko tu sprawna załoga i mniej kamieni. Wreszcie docieramy na miejsce. Krótka wędrówka  brzegiem rzeki. Mnóstwo bystrzy, baseników. Na końcu drogi cudo. Przepiękny wysoki wodospad. Jeden z najpiękniejszych jakie widziałam w życiu. Szybko się rozbieramy i wskakujemy do wody. Woda przyjemna. Nurt od wodospadu silny ale dajemy radę podpłynąć  do miejsca, gdzie woda uderza z wielką siła do basenu. Nad wodą spędzamy około 40 minut i trzeba wracać. Powrót tą samą drogą  tylko zdecydowanie szybciej. Łódź pędzi z nurtem jak szalona. Momentami mam wrażenie że wpadniemy na mieliznę. Chłopaki jednak  znają drogę i dobrze sterują. Po pewnym czasie wysiadamy z łódki i przenosimy się na tratwę. z bambusa. Płyniemy nią  po spokojniejszym odcinku rzeki. Potem powrót  do łodzi Teraz już jazda bez trzymanki   tempo zawrotne i koniec pływania. Czeka nas wizyta w wiosce  etnicznej. Już sam jej wygląd mnie rozczarowuje.  Domy współczesne. Nie tego oczekiwałam, tym bardziej że wcześniejsze doświadczenia z takich  wycieczek dawały nadzieję że zobaczę wioskę autentyczną, a nie produkt dla turystów. Pod zadaszeniem przygotowywana jest lava, czyli posiłek przygotowany na ogniu w wykopanym w dole i przykryty liśćmi bananowca. Przewodnik  odkrywa  to palenisko i wyciąga  gotowe potrawy. Wprowadzają nas do dużego pomieszczenia. Pokazują jak wygląda rytuał kavy. To chodzi o napój sporządzony z  korzenia pieprzu metystynowego.  Kavę robi się z rozdrobnionego korzenia tej rośliny i miesza z wodą. Powstaje płyn podobny do  wody po umyciu podłogi. Jest gorzki w smaku. Ten napój jest symbolem pokoju, Napój podaje się w misce z kokosa. Przed wypiciem trzeba klasnąć w dłonie, potem wypić to świństwo duszkiem powiedzieć Bula i klasnąć  3 razy. Po pokazie rytuału kolej na krótki pokaz  tańca i śpiewu. Turyści są też czynnymi uczestnikami tej zabawy. Na konie oczywiście  lunch z produktów wyjętych z pieca lavowego.  Jedzenie bardzo smaczne. Przenosimy się do wiaty, gdzie demonstrują nam  jak  rozbija się kokosa i co  można z niego zrobić. Jak uzyskuje się mleczko kokosowe i do czego można wykorzystać łupinę np. do wyrobu guzików. Z liścia palmy przewodnik w ciągu 5 minut przygotował czyli uplótł kosz. Posadzili na nim  sporego mężczyznę i zademonstrowali że  kosz utrzyma nawet około 80 kilogramowego mężczyznę.  Powoli czas naszego pobytu  we wsi dobiega końca. Jeszcze tylko pamiątki  i żegnamy się z załogą łodzi. Teraz 3 godziny jazdy do Nadi. W samochodzie zimno , a kierowca  nie bardzo rozumie dlaczego chcemy  podnieść temperaturę  klimatyzacji. Zmęczeni, ale szczęśliwi docieramy do hotelu. Załatwiamy wycieczkę na dzień jutrzejszy i zabieramy się do roboty. Muszę jeszcze uzupełnić opisy z dni poprzednich, bo  o wielu  sprawach zapomniałam  wczoraj napisać. O 21.00 poszliśmy coś zjeść. zamówiliśmy dwie średnie zupy z kurczaka z makaronem. Dostaliśmy miednicę z zupą. Gdy zobaczyłam co niesie kelnerka to zwątpiłam. Powiedziała nam że możemy zabrać do domu jeśli nie zjemy. Nie zjedliśmy ale,  nie zabraliśmy do domu


wyraz szczęścia bo taka micha 

rzeka Navua

rzeka Navua

rzeka Navua

rzeka Navua

rzeka Navua

rzeka Navua





wysokie skały kanionu

przeszkody na rzece

bujna roślinność



małe kaskady




wodosad








śmiałkowie na skałkach

rzeka Navua

rzeka Navua

rzeka Navua

trzeba popchać

chwila relaksu


liczne  wodospady na skałach

na tratwie

na tratwie



wejście dowioski

onisko z jedzeniem czyli lava

upieczony krczak

przygotowanie kavy

rytuał kavy

rytuał kavy

pokaz taneczny

a tochórek


wyplatanie koszyka

koszyk gotowy

pokaz  siły koszyka

koszyk od środka

na łódce

rzeka Navua

pod wodospadem

pod wodospadem

pod wodospadem

chwila relaksu

wejście do wioski Koromakawa

oczekiwanie na kavę

nasz lnch

spece od łódki




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz