16 listopada 2026
Normalni ludzie tak nie
odpoczywają. Dziś pobudka o 5.00 Szybka kawa
. Zbieramy się też szybko. O 6.00 kierowca zabiera nas z hotelu. Po
drodze zabieramy jeszcze innych turystów. Droga długa i nużąca. Zatrzymujemy się
na małą kawę. Po trzech godzinach jazdy
docieramy na miejsce. Przesiadamy się na łódki. Mamy zabrać ze sobą tylko wodę aparaty i krem z blogerem UV. Wsiadamy na łódkę i ruszamy w górę rzeki. Rzeka płynie wąwozem.
Ściany wąwozu wysokie na ponad 50
metrów. W rzece mało wody. Wszędzie wystają kamienie. Chłopaki kierujący łódką dwoją się i
troją. Co i raz wpadamy na kamienie albo się od nich odbijamy. W końcu zawiśliśmy na kamieniach. Obsługa stara się
zepchnąć łódź. Pasażerowie też pomagają. Odpychają od kamienia , poruszają się miarowo do przodu i
do tyłu by zepchnąć łódź. Wreszcie się udaje. Ale to tylko na moment. Za chwilę
znowu bystrza i kamienie. W pewnym momencie musimy wysiąść z łodzi i przejść
około 200 metrów brzegiem, bo z takim obciążeniem łódź nie przepłynie.. Znowu
wsiadamy i zaczyna się walka z żywiołem. Trochę mi to przypomina rzeką w Wenezueli gdy płynęłam z Bartkiem do
wodospadu Salto Anchel. Tylko tu sprawna załoga i mniej kamieni. Wreszcie
docieramy na miejsce. Krótka wędrówka
brzegiem rzeki. Mnóstwo bystrzy, baseników. Na końcu drogi cudo.
Przepiękny wysoki wodospad. Jeden z najpiękniejszych jakie widziałam w życiu.
Szybko się rozbieramy i wskakujemy do wody. Woda przyjemna. Nurt od wodospadu
silny ale dajemy radę podpłynąć do
miejsca, gdzie woda uderza z wielką siła do basenu. Nad wodą spędzamy około 40
minut i trzeba wracać. Powrót tą samą drogą
tylko zdecydowanie szybciej. Łódź pędzi z nurtem jak szalona. Momentami
mam wrażenie że wpadniemy na mieliznę. Chłopaki jednak znają drogę i dobrze sterują. Po pewnym czasie wysiadamy z łódki i przenosimy się na tratwę. z bambusa. Płyniemy nią po spokojniejszym odcinku rzeki. Potem powrót do łodzi Teraz już jazda bez trzymanki tempo zawrotne i koniec
pływania. Czeka nas wizyta w wiosce
etnicznej. Już sam jej wygląd mnie rozczarowuje. Domy współczesne. Nie tego oczekiwałam, tym bardziej że wcześniejsze doświadczenia z takich wycieczek dawały nadzieję że zobaczę wioskę autentyczną, a nie produkt dla turystów. Pod zadaszeniem przygotowywana
jest lava, czyli posiłek przygotowany na ogniu w wykopanym w dole i przykryty
liśćmi bananowca. Przewodnik odkrywa to palenisko i wyciąga gotowe potrawy. Wprowadzają nas do dużego
pomieszczenia. Pokazują jak wygląda rytuał kavy. To chodzi o napój sporządzony
z korzenia pieprzu metystynowego. Kavę robi się z rozdrobnionego korzenia tej
rośliny i miesza z wodą. Powstaje płyn podobny do wody po umyciu podłogi. Jest gorzki w smaku.
Ten napój jest symbolem pokoju, Napój podaje się w misce z kokosa. Przed
wypiciem trzeba klasnąć w dłonie, potem wypić to świństwo duszkiem powiedzieć
Bula i klasnąć 3 razy. Po pokazie rytuału
kolej na krótki pokaz tańca i śpiewu.
Turyści są też czynnymi uczestnikami tej zabawy. Na konie oczywiście lunch z produktów wyjętych z pieca lavowego. Jedzenie bardzo smaczne. Przenosimy się do
wiaty, gdzie demonstrują nam jak rozbija się kokosa i co można z niego zrobić. Jak uzyskuje się
mleczko kokosowe i do czego można wykorzystać łupinę np. do wyrobu guzików. Z
liścia palmy przewodnik w ciągu 5 minut przygotował czyli uplótł kosz.
Posadzili na nim sporego mężczyznę i
zademonstrowali że kosz utrzyma nawet
około 80 kilogramowego mężczyznę. Powoli czas naszego
pobytu we wsi dobiega końca. Jeszcze
tylko pamiątki i żegnamy się z załogą
łodzi. Teraz 3 godziny jazdy do Nadi. W samochodzie zimno , a kierowca nie bardzo rozumie dlaczego chcemy podnieść temperaturę klimatyzacji. Zmęczeni, ale szczęśliwi
docieramy do hotelu. Załatwiamy wycieczkę na dzień jutrzejszy i zabieramy się
do roboty. Muszę jeszcze uzupełnić opisy z dni poprzednich, bo o wielu
sprawach zapomniałam wczoraj
napisać. O 21.00 poszliśmy coś zjeść. zamówiliśmy dwie średnie zupy z kurczaka z makaronem. Dostaliśmy miednicę z zupą. Gdy zobaczyłam co niesie kelnerka to zwątpiłam. Powiedziała nam że możemy zabrać do domu jeśli nie zjemy. Nie zjedliśmy ale, nie zabraliśmy do domu
.jpg) |
| wyraz szczęścia bo taka micha |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| wysokie skały kanionu |
 |
| przeszkody na rzece |
 |
| bujna roślinność |
 |
| małe kaskady |
 |
| wodosad |
 |
| śmiałkowie na skałkach |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| rzeka Navua |
 |
| trzeba popchać |
 |
| chwila relaksu |
 |
| liczne wodospady na skałach |
 |
| na tratwie |
 |
| na tratwie |
 |
| wejście dowioski |
 |
| onisko z jedzeniem czyli lava |
 |
| upieczony krczak |
 |
| przygotowanie kavy |
 |
| rytuał kavy |
 |
| rytuał kavy |
 |
| pokaz taneczny |
 |
| a tochórek |
 |
| wyplatanie koszyka |
 |
| koszyk gotowy |
 |
| pokaz siły koszyka |
 |
| koszyk od środka |
 |
| na łódce |
 |
| rzeka Navua |
 |
| pod wodospadem |
 |
| pod wodospadem |
 |
| pod wodospadem |
 |
| chwila relaksu |
 |
| wejście do wioski Koromakawa |
 |
| oczekiwanie na kavę |
 |
| nasz lnch |
 |
| spece od łódki |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz