14 listopada
Budzę się o 2.0 . Bolą mnie boki
od twardej ławki. Widzę że Zbyszek
jeszcze śpi, ale zmienił ławkę. Przybyło też ludzi na lotnisku. Wstają ogarniam sytuację. Okazuje się że zaczynają
przyjmować nasze bagaże. Uwijamy się szybko i przechodzimy kontrolę bezpieczeństwa
i paszportową, Czekamy na samolot.
Czas nawet szybko mija. Gdy tylko
wsiadłam do samolotu i zobaczyłam poduszkę na moim siedzeniu to wiedziałam co z
nią zrobię. Podłożyłam pod głowę i nie wiem kiedy przeleciałam do Nadi. Po odprawie i odebraniu walizek zaczynamy
poszukiwanie telefon Zbyszka. Nie ma t biura
rzeczy znalezionych. Wreszcie trafiamy na jakiegoś chłopaka, on
przyprowadza kobietę, której znów
opowiadamy o naszym problemie. Kobieta poszła załatwiać sprawę a my czekamy.
Czekamy i czekamy. W końcu po naszej interwencji każą nam iść na policję. Ja
szukam jakiegoś komisariatu a
Zbyszek zaczepia jakiegoś gostka dziwnie
ubranego i znowu opowieść o zaginionym telefonie. W końc każą nam iść do biura policji. Zbyszek idzie a ja zostaję
z bagażami. Czeka i czekam. W końcu przychodzi Zbyszek i mówi że kobieta z
policji chce mnie widzieć. On mówi że nie wspominał nic o mnie. Policjantka
pyta mnie jaki jest problem. Więc ja znowu opowieść o zaginionej komórce.
Przychodzi kolejny policjant i znowu ta sama opowieść. Nie wiem pół lotniska
zna nowelę Opowieść o zaginionej
komórce. Ale policjantka dostaje zlecenie od szefa, bierze dwóch policjantów i
idą na poszukiwanie zaginionej komórki. Przychodzi kolejna policjantka pyta co my t robimy wic opowieść się powtarza, Dzwoni gdzieś chyba do ekipy
poszukującej, bo mówi nam że będą sprawdzali kamery. Zaczynam się niecierpliwić
ba na 1 mamy wycieczkę, a jest już p 9.Mówię policjantce o tym ze mamy wycieczkę. Ona gdzieś dzwoni i
mówi że ekipa nadchodzi. Wkraczają dumnie do pokoju a kobieta trzyma w ręku
komórkę Zbyszka. ustaliła że rano komórkę znalazła sprzątaczka w saloniku w
którym byliśmy oddała do recepcji a oni do obsługi klienta. Nasza radość była
ogromna. Teraz łapiemy taksówkę i dalej do hotel. W hotelu czekamy na pokój.
Czas ucieka. Ja załatwiam wycieczkę na poniedziałek. Mam problemy z zapłaceniem
Internetem. W końcu płacę gotówką. Zbyszek pojechał z walizkami na górę. Ja nie
wiem do jakiego pokoju. Recepcjonistka mi podaję numer. Okazuje się że
Zbyszek dostał klucz do innego pokój w którym spał jakiś facet.
Musiał zjechać na dół dostał inny klucz i pokój. Gdy tam wchodzimy znów pudło. Jest tylko jedno łóżko.
W końcu bingo. Ale jest już bardzo późno. Łapiemy to co nam wpadnie pod
rękę i taksówką hotelową jedziemy do
mariny. T załatwiamy sprawy formalne. Dostajemy bilety na statek i na
powrót oraz obrączki na rękę. Po pól godzinie jesteśmy na bezludnej wyspie pełnej
ludzi. Żartuję ludzi tak dużo nie ma. Zajmujemy leżaki i relax. Chodzimy na rafy szukając rybek albo leżymy, Jest fajnie. Oczywiście odsypiam
tez zarwaną noc. Ośrodek super przygotowany na indywidualny pobyt ale ja długo bym tam nie wytrzymała. O 1.3
wracamy do Nadi. Autobus podwozi nas pod hotel . Bierzemy taksówkę i jedziemy
do restauracji Fiji Corner Cafe. Zbyszek chce powtórzyć danie z wołowiny którą
wcześniej tu jedliśmy. Gdy wchodzimy
otrzymuje informację że witają nas na rodzinach jakiejś 80 latki.
Oczywiście pomyłka zaraz się wyjaśniła.
Zbyszek zamawia swoją wołowinę a ja jagnięcinę. No i zaczęło się. Jagnięcina pychota cudownie doprawiona ale niestety bardzo ostra. Przynoszą mi wodę z
lodem, mleko by złagodzić palenie w ustach. Trochę pomaga. Taksówką wracamy do
hotelu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz