sobota, 21 listopada 2026

Południowy Pacyfik, Kirimati

 

22 Listopada

Jak zwykle Zbyszek śpi jak zabity. Budzę go  tuż przed 9.00. Idziemy na śniadanie. Dziś przepyszny omlet zwinięty jak naleśnik, ale wykonanie mistrzostwo świata. Nigdy nie jadłam tak doskonale zrobionego omleta. Wycieczkę mamy zaplanowaną na 11.30, bo  przewodnik musi iść do kościoła. Wytracamy czas. Snujemy się po ośrodku. Mija 11.30 chłopa nie ma . O 11.00 zaczynam się denerwować. Obmyślam już plan B. Przecież dzisiaj mamy jechać do Polski. Po to tu przyjechaliśmy. Nasz wybór  którą wyspę na Kiribati wybrać padł na wyspę Bożego Narodzenia ze względu na fakt, iż znajduje się tu miejscowość o nazwie Polska. Nazwę zawdzięcza  pobytowi Stanisława Pełczyńskiego, który dopłynął tu na przełomie XIX w XX wieku. Nauczył miejscowych uprawy palmy kokosowej i oni teraz z tego żyją. Miejscowość w której mieszkał nazwali Poland a zatokę przed wsią zatoka Stanisława. Jest też kościół pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. Został on ufundowany przez francuskiego księdza Emanuela Rougiera  , który dzierżawił tę wyspę w podzięce za pomoc  Polaka.. Po godzinie opóźnienia  przewodnik pojawia się z dzieckiem. Przeprasza za spóźnienie i mówi ze idzie po łódź i podpłynie do nas za 30 minut. Podpływa za godzinę. Dobrze  że jest. Wskakujemy do łodzi i w drogę. Na łódce nie ma ławek. Ja mam siedzieć na beczce , Zbyszek na kanistrze. Dobra, ale płyniemy. To co zobaczyliśmy po drodze przeszło nasze oczekiwania. Kolor morza niesamowity, Takiej barwy jeszcze nie widziałam. Kolor niebieski, ale jaki niebieski ,nie lazur, nie morski, nie turkusowy. Błękit niesamowity. Po prostu Wielki Błękit. Jesteśmy tak oczarowani że słów nam brakuje.  Przewodnik powiedział nam, że najpierw musimy pojechać do Paryża, bo musi zatankować łódź.  Gdy dopływamy już nie wierzę że nie jestem w raju. Biel plaży niesamowite kolory morza, zieleń  krzewów i wyrastające wysoko palmy z bujnymi liśćmi.  Idziemy na „stację benzynową”. Tu facet, który jest jedynym mieszkańcem miejscowości Paryż   otwiera beczkę wkłada wężyk i nalewa do kanistra  paliwo. My trochę chodzimy po miejscu, które jeszcze kilka lat temu było Paryżem. Zostały jakieś  słupy, wiata, trochę śmieci  jeszcze nie zasypanych piaskiem. Ale jest cudownie. Dziko i  sama natura. Ruszamy dalej. Teraz przed nami Polska. Po 20 minutach dobijamy do brzegu. Tu czeka facet na motorze. Gdy nas zobaczył pojechał  po transport. Po małej chwili podjeżdża   dostawczak. Zbyszek na pakę ja do kabiny. Po chwili zaczęłam żałować, że nie wlazłam na pakę, bo widoki cudne, a zdjęć z kabiny nie można robić bo szyba potłuczona i na dodatek niesamowicie brudna. Po  krótkiej przejażdżce  ubitą drogą pomiędzy bujną zielenią docieramy do wsi.  Zaczynamy od  szkoły podstawowej. Szkoła wybudowana z pomocą   Australii. Klasy duże, oczywiście tylko tablica. Teraz są wakacje. Zaglądamy do klas. Leżą tu porozrzucane książki, zeszyty. Oglądam książki. Wszystko angielskim. Znajdujemy jedną  napisaną w języku Kiribati. Ruszamy dalej. Elektrownia dumny napis Poland . Zbyszek zagląda do środka. Elektrownia pracuje, a pracownicy śpią leżąc pokotem na podłodze. Ambulatorium , przychodnia, szpitalik. Nie bardzo wiemy jak określić to co znajduje się w budynku. Tablica dawno nieczytelna. Pielęgniarka poszła do kościoła. Zaglądamy przez otwarte drzwi, Stoją jakieś  podstawowe urządzenia, jakiś monitor do  monitorowania stanu zdrowia pacjenta. Przy tym budynku na pniu drzewa swoje gniazdo umieściły pszczoły. Można bez problemu obserwować ich pracę , bo gniazdo jest na wierzchu. Nie ma miodu, więc przypuszczamy, że  drzewo zostało  przerąbane, miód zabrany  a pszczoły zostały z połową swojego ula. Dochodzimy do kościoła pod wezwaniem św. Stanisława Kostki . Kościół murowany, wnętrze skromne. Przy kościele jest wiata. Siedzą tam dzieci. Podchodzimy do nich, Przewodnik zachęca je by powiedziały skąd pochodzą. Mówią„ jesteśmy z Polski”. Dodatkowo śpiewają nam piosenkę. Wsiadamy na samochód i ruszamy dalej. Wszędzie rozłożone płachty, na których suszą się orzechy kokosowe, by potem wycisnąć z nich olej kokosowy. To pokłosie pobytu Pełczyńskiego tutaj. Zatrzymujemy się przy jednym z domów. Tu mieszka szef tej wsi. Witamy się z nim . Mówimy skąd jesteśmy. ON  wita nas serdecznie. Robimy wspólne zdjęcia i dalej w drogę. Jeszcze jeden przystanek. Zatrzymujemy się przy  zagrodzie gdzie pali się ognisko. Okazuje się ze tutaj suszą koprę  za pomocą   podgrzewania  dymem. Tu też wszyscy odpoczywają po  modlitwach w kościele. Dzisiaj jest przecież niedziela. Przewodnik zawozi nas na plaże. Tu z wrażenia aż jęknęliśmy. Plaża cudo i przepiękny kolor morza  odmiana granatu z białymi grzywami fal. Plaża szeroka, długa  no i biała, mięciutki piasek. Z radości chce się krzyczeć i biegać. Przewodnik mówi ze to jest park narodowy. Nie można tu nic budować. Tylko pojedynczy turyści mogą przebywać krótko na biwaku. Miejsce jest rzeczywiście  bajeczne.  Chyba najpiękniejsza plaża jaką widziałam i na dodatek dzika. Nie ma tu ludzi tylko przyroda.  Wracamy do łódki. Żegnamy się z chłopakiem  kierowcą z Polski. Robimy  fotkę i ruszamy łódką w drogę powrotną.  Mieliśmy jeszcze płynąć na rafy, ale jest już  prawie 17.00 więc nie ma sensu. Tu szybko robi się ciemno.  Po pół godzinie docieramy do  naszego Lodge. Umawiamy się   z przewodnikiem na jutro na objazd wyspy śladami II wojny światowej .  Zanim się ogarnęliśmy już wołają nas na kolację, Jakaś ryba, kurczak  frytki ryż i doskonała sałatka colesław.  Wracamy do pokoju. Mój brat śpi a ja pisze bloga. Potem będzie zmiana.

To był cudowny dzień. Przepiękne kolory oceanu Paryż  wprawdzie w ruinie ale  piękny (Jak to Paryż) Polska z elementami korzeni narodowych i na dodatek jedyni pracowici ludzie na wyspie. No i ta plaża. Stwierdzam po raz kolejny. Warto mieć marzenia i robić wszystko by je zrealizować.


synek przewodnika

to Paryz

w Paryżu

najpiękniejsza plaża

najpiękniejsza plaża

ruszamy do Polski

wielki błękit

wielki błękit

wielki błękit

w oddali Paryż




to Paryż

w Paryżu

w Paryżu

w Paryżu

w paryżu

w paryżu

w Paryżu

w Paryżu

w Paryżu

stacja benzynowa w Paryżu

w paryżu

w Paryżu

Paryż

Paryż



krojenie kokosa

ale chce się pić

dotarliśmy do Polski

szkoła w Polsce

w Polsce

kopra

suszenie kopry

klasa szkolna

ubikacja 

umywalki

klasa szkolna

dzieci z Polski

elektrownia

elektrownia

produkcja soku z palmy


ambulatorium?

rój pszczół

bingo

kościół Polski

kościół Polski

w Polsce

dzieci z Polski

kościół św Stanisława Kostki

suszenie kopry

suszenie kopry

szef Polski

szef Polski

w Polsce

w Polsce

w Polsce

w Polsce

piękna  plaża

piękna  plaża

piękna  plaża

piękna  plaża

z naszym Polskim kierowcą

wielki błekit

nasz ośrodek

pyszny sok kokosowy

jesteśmy w Polsce

dzwonek szkolny

w szkole

w szkole

elektrownia  Polsa

pracownicy elektrowni

kokosy

gramy w bingo

dzieci z Polski

wielki błękit

suszenie kopry



inna metoda suszenia kopry

mieszkanka  Polski

mieszkanka Polski

chwilarelaksu

w Polsce


ale jestem szcęśliwa

na plaży

cudo nie plaża


na  plaży



w Paryżu


tankujemy w Paryżu

papaja

jedyny mieszkaniec Paryża

taki zachód na koniec dnia

a to chwilę później


2 komentarze:

  1. Parafrazując Kazimierza Pawlaka, który w „Kochaj albo rzuć” rzekł:
    „Żeby ta Ameryka mnie się nie odkryła, to byś do tej pory nie wiedział, dokąd Polska się ciągnie!”, po prostu muszę napisać:
    Dziękuję Halinko, bo gdyby nie Ty, nie byłoby mi dane ujrzeć najpiękniejszego zakątka Polski!!! 🌷🇵🇱👍🌷🇵🇱👍
    TW

    OdpowiedzUsuń
  2. Przepiękne widoki, kolory obłędne, piasek rajski i jeszcze tyle ciekawostek do zobaczenia 😇😇😇 Mieliście niezwykły dzień 👍🇵🇱
    TW

    OdpowiedzUsuń