22 Listopada
Jak zwykle Zbyszek śpi jak
zabity. Budzę go tuż przed 9.00. Idziemy
na śniadanie. Dziś przepyszny omlet zwinięty jak naleśnik, ale wykonanie
mistrzostwo świata. Nigdy nie jadłam tak doskonale zrobionego omleta. Wycieczkę
mamy zaplanowaną na 11.30, bo przewodnik
musi iść do kościoła. Wytracamy czas. Snujemy się po ośrodku. Mija 11.30 chłopa
nie ma . O 11.00 zaczynam się denerwować. Obmyślam już plan B. Przecież dzisiaj
mamy jechać do Polski. Po to tu przyjechaliśmy. Nasz wybór którą wyspę na Kiribati wybrać padł na wyspę
Bożego Narodzenia ze względu na fakt, iż znajduje się tu miejscowość o nazwie
Polska. Nazwę zawdzięcza pobytowi Stanisława
Pełczyńskiego, który dopłynął tu na przełomie XIX w XX wieku. Nauczył
miejscowych uprawy palmy kokosowej i oni teraz z tego żyją. Miejscowość w której
mieszkał nazwali Poland a zatokę przed wsią zatoka Stanisława. Jest też kościół
pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. Został on ufundowany przez francuskiego księdza
Emanuela Rougiera , który dzierżawił tę
wyspę w podzięce za pomoc Polaka.. Po godzinie opóźnienia przewodnik pojawia
się z dzieckiem. Przeprasza za spóźnienie i mówi ze idzie po łódź i podpłynie do
nas za 30 minut. Podpływa za godzinę. Dobrze że jest. Wskakujemy do łodzi i w drogę. Na łódce
nie ma ławek. Ja mam siedzieć na beczce , Zbyszek na kanistrze. Dobra, ale płyniemy.
To co zobaczyliśmy po drodze przeszło nasze oczekiwania. Kolor morza
niesamowity, Takiej barwy jeszcze nie widziałam. Kolor niebieski, ale jaki
niebieski ,nie lazur, nie morski, nie turkusowy. Błękit niesamowity. Po prostu
Wielki Błękit. Jesteśmy tak oczarowani że słów nam brakuje. Przewodnik powiedział nam, że najpierw musimy
pojechać do Paryża, bo musi zatankować łódź. Gdy dopływamy już nie wierzę że nie jestem w
raju. Biel plaży niesamowite kolory morza, zieleń krzewów i wyrastające wysoko palmy z bujnymi
liśćmi. Idziemy na „stację benzynową”.
Tu facet, który jest jedynym mieszkańcem miejscowości Paryż otwiera beczkę wkłada wężyk i nalewa do
kanistra paliwo. My trochę chodzimy po
miejscu, które jeszcze kilka lat temu było Paryżem. Zostały jakieś słupy, wiata, trochę śmieci jeszcze nie zasypanych piaskiem. Ale jest
cudownie. Dziko i sama natura. Ruszamy
dalej. Teraz przed nami Polska. Po 20 minutach dobijamy do brzegu. Tu czeka
facet na motorze. Gdy nas zobaczył pojechał
po transport. Po małej chwili podjeżdża
dostawczak. Zbyszek na pakę ja do kabiny. Po chwili zaczęłam żałować, że
nie wlazłam na pakę, bo widoki cudne, a zdjęć z kabiny nie można robić bo szyba
potłuczona i na dodatek niesamowicie brudna. Po
krótkiej przejażdżce ubitą drogą pomiędzy
bujną zielenią docieramy do wsi.
Zaczynamy od szkoły podstawowej.
Szkoła wybudowana z pomocą Australii.
Klasy duże, oczywiście tylko tablica. Teraz są wakacje. Zaglądamy do klas. Leżą
tu porozrzucane książki, zeszyty. Oglądam książki. Wszystko angielskim.
Znajdujemy jedną napisaną w języku Kiribati.
Ruszamy dalej. Elektrownia dumny napis Poland . Zbyszek zagląda do środka. Elektrownia
pracuje, a pracownicy śpią leżąc pokotem na podłodze. Ambulatorium ,
przychodnia, szpitalik. Nie bardzo wiemy jak określić to co znajduje się w
budynku. Tablica dawno nieczytelna. Pielęgniarka poszła do kościoła. Zaglądamy przez
otwarte drzwi, Stoją jakieś podstawowe
urządzenia, jakiś monitor do monitorowania
stanu zdrowia pacjenta. Przy tym budynku na pniu drzewa swoje gniazdo umieściły
pszczoły. Można bez problemu obserwować ich pracę , bo gniazdo jest na
wierzchu. Nie ma miodu, więc przypuszczamy, że drzewo zostało
przerąbane, miód zabrany a pszczoły
zostały z połową swojego ula. Dochodzimy do kościoła pod wezwaniem św.
Stanisława Kostki . Kościół murowany, wnętrze skromne. Przy kościele jest
wiata. Siedzą tam dzieci. Podchodzimy do nich, Przewodnik zachęca je by
powiedziały skąd pochodzą. Mówią„ jesteśmy z Polski”. Dodatkowo śpiewają nam
piosenkę. Wsiadamy na samochód i ruszamy dalej. Wszędzie rozłożone płachty, na
których suszą się orzechy kokosowe, by potem wycisnąć z nich olej kokosowy. To
pokłosie pobytu Pełczyńskiego tutaj. Zatrzymujemy się przy jednym z domów. Tu
mieszka szef tej wsi. Witamy się z nim . Mówimy skąd jesteśmy. ON wita nas serdecznie. Robimy wspólne zdjęcia i
dalej w drogę. Jeszcze jeden przystanek. Zatrzymujemy się przy zagrodzie gdzie pali się ognisko. Okazuje się
ze tutaj suszą koprę za pomocą podgrzewania
dymem. Tu też wszyscy odpoczywają po modlitwach w kościele. Dzisiaj jest przecież
niedziela. Przewodnik zawozi nas na plaże. Tu z wrażenia aż jęknęliśmy. Plaża
cudo i przepiękny kolor morza odmiana
granatu z białymi grzywami fal. Plaża szeroka, długa no i biała, mięciutki piasek. Z radości chce
się krzyczeć i biegać. Przewodnik mówi ze to jest park narodowy. Nie można tu
nic budować. Tylko pojedynczy turyści mogą przebywać krótko na biwaku. Miejsce jest
rzeczywiście bajeczne. Chyba najpiękniejsza plaża jaką widziałam i
na dodatek dzika. Nie ma tu ludzi tylko przyroda. Wracamy do łódki. Żegnamy się z
chłopakiem kierowcą z Polski.
Robimy fotkę i ruszamy łódką w drogę
powrotną. Mieliśmy jeszcze płynąć na
rafy, ale jest już prawie 17.00 więc nie
ma sensu. Tu szybko robi się ciemno. Po
pół godzinie docieramy do naszego Lodge.
Umawiamy się z przewodnikiem na jutro
na objazd wyspy śladami II wojny światowej . Zanim się ogarnęliśmy już wołają nas na
kolację, Jakaś ryba, kurczak frytki ryż
i doskonała sałatka colesław. Wracamy do
pokoju. Mój brat śpi a ja pisze bloga. Potem będzie zmiana.
To był cudowny dzień. Przepiękne
kolory oceanu Paryż wprawdzie w ruinie
ale piękny (Jak to Paryż) Polska z
elementami korzeni narodowych i na dodatek jedyni pracowici ludzie na wyspie. No
i ta plaża. Stwierdzam po raz kolejny. Warto mieć marzenia i robić wszystko by
je zrealizować.
 |
| synek przewodnika |
 |
| to Paryz |
 |
| w Paryżu |
 |
| najpiękniejsza plaża |
 |
| najpiękniejsza plaża |
 |
| ruszamy do Polski |
 |
| wielki błękit |
 |
| wielki błękit |
 |
| wielki błękit |
 |
| w oddali Paryż |
 |
| to Paryż |
 |
| w Paryżu |
 |
| w Paryżu |
 |
| w Paryżu |
 |
| w paryżu |
 |
| w paryżu |
 |
| w Paryżu |
 |
| w Paryżu |
 |
| w Paryżu |
 |
| stacja benzynowa w Paryżu |
 |
| w paryżu |
 |
| w Paryżu |
 |
| Paryż |
 |
| Paryż |
 |
| krojenie kokosa |
 |
| ale chce się pić |
 |
| dotarliśmy do Polski |
 |
| szkoła w Polsce |
 |
| w Polsce |
 |
| kopra |
 |
| suszenie kopry |
 |
| klasa szkolna |
 |
| ubikacja |
 |
| umywalki |
 |
| klasa szkolna |
 |
| dzieci z Polski |
 |
| elektrownia |
 |
| elektrownia |
 |
| produkcja soku z palmy |
 |
| ambulatorium? |
 |
| rój pszczół |
 |
| bingo |
 |
| kościół Polski |
 |
| kościół Polski |
 |
| w Polsce |
 |
| dzieci z Polski |
 |
| kościół św Stanisława Kostki |
 |
| suszenie kopry |
 |
| suszenie kopry |
 |
| szef Polski |
 |
| szef Polski |
 |
| w Polsce |
 |
| w Polsce |
 |
| w Polsce |
 |
| w Polsce |
 |
| piękna plaża |
 |
| piękna plaża |
 |
| piękna plaża |
 |
| piękna plaża |
 |
| z naszym Polskim kierowcą |
 |
| wielki błekit |
 |
| nasz ośrodek |
 |
| pyszny sok kokosowy |
 |
| jesteśmy w Polsce |
 |
| dzwonek szkolny |
 |
| w szkole |
 |
| w szkole |
 |
| elektrownia Polsa |
 |
| pracownicy elektrowni |
 |
| kokosy |
 |
| gramy w bingo |
 |
| dzieci z Polski |
 |
| wielki błękit |
 |
| suszenie kopry |
 |
| inna metoda suszenia kopry |
 |
| mieszkanka Polski |
 |
| mieszkanka Polski |
 |
| chwilarelaksu |
 |
| w Polsce |
 |
| ale jestem szcęśliwa |
 |
| na plaży |
 |
| cudo nie plaża |
 |
| na plaży |
 |
| w Paryżu |
 |
| tankujemy w Paryżu |
 |
| papaja |
 |
| jedyny mieszkaniec Paryża |
 |
| taki zachód na koniec dnia |
 |
| a to chwilę później |
Parafrazując Kazimierza Pawlaka, który w „Kochaj albo rzuć” rzekł:
OdpowiedzUsuń„Żeby ta Ameryka mnie się nie odkryła, to byś do tej pory nie wiedział, dokąd Polska się ciągnie!”, po prostu muszę napisać:
Dziękuję Halinko, bo gdyby nie Ty, nie byłoby mi dane ujrzeć najpiękniejszego zakątka Polski!!! 🌷🇵🇱👍🌷🇵🇱👍
TW
Przepiękne widoki, kolory obłędne, piasek rajski i jeszcze tyle ciekawostek do zobaczenia 😇😇😇 Mieliście niezwykły dzień 👍🇵🇱
OdpowiedzUsuńTW