11 listopada 2026
Śniadanie podano do pokoju.
Knapki z rybą i owoce. Pakujemy się i
czekamy na samochód. Facet przyprowadza
mazdę demio. Samochód malutki. Podpisujemy umowę, Zbyszek otrzymuje prawo
jazdy uprawniające do prowadzenia
pojazdów na Samoa. Płacimy. Facet gdy otworzył bagażnik to zwątpiłam czy jedna
walizka się zmieści. A on ku memu zaskoczeniu ułożył dwie i zamknął bagażnik. Z
dużą dozą ostrożności ruszamy. Tu jest
ruch lewostronny więc wszystko trzeba robić odwrotnie. Ustawiam gogle maps na
Dom R Stevensona. Docieram bez pudła.
Już w momencie wyjazdu z Apii cos mi nie
pasuje. Gdy docieramy do domu – muzeum R Stevensona już wiem. Tu jest czysto i
wszystko jest zadbane. Dom położony w pięknym ogrodzie. Kupujemy bilety i razem
z przewodniczką i jeszcze parą
turystów z Europy odwiedzamy poszczególne pokoje twórcy „Wyspy
Skarbów” Dom urządzony stylowo. Piękne mele , żyrandole i duża przestrzeń.
Bardzo dużo pamiątek po tym pisarzu. W
ogrodach przepięknie utrzymana roślinność. Mnóstwo roślin posadzonych przez
przedstawicieli różnych krajów. W parku znajduje się też ogromne drzewo, które
ma tak potężną koronę obsypaną liśćmi, że
stanowi niesamowity parasol chroniący przed upałem. W jego cieniu jest
zdecydowanie chłodniej. Pierwszy raz odczuwam taką różnicę temperatur wchodząc pod to drzewo. Z muzeum RL Stevensona ruszamy do Świątyni
wyznawców Bahaias . Religia ta to religia uznająca wszystkie religie świata twierdząca
że Bóg jest jeden a ludzie niezależnie od koloru skóry, pochodzą od jednego
Boga i powinni o czcić. Świątynia jest w
kształcie kopuły z 9 wejściami wokół tej
kopuły. Świątynia też położona jest w pięknie utrzymanym ogrodzie. Teraz kolej
na przyrodę Najpierw mamy po drodze najwyższy wodospad na Samoa Papapapaitai. To
nie pomyłka w nazwie. Oni tak mają w swoim języku że nazwy mają takie jakby się jąkali. Przy
wodospadzie spotykamy dwóch Amerykanów.
Jeden z Hawajów a drugi z Texasu. Bardzo mili ludzie. Wodospad mierzy około 100 metrów. Podziwiamy o stojąc
na przeciwległym brzeg. Strumień wody tonie wprost w zieleni. Zachwycamy się nie tylko wodospadem ale także otaczającą go bujną przyrodą. Wracamy
do samochodu. Jest on taki mały, że
Zbyszek musiał opracować metod1) wsiadania do niego. Najpierw tyłek, przekręt
na lewy bok, teraz lewa noga pod kierownica, potem prawa noga. Dalsza droga to
już tylko nasze zachwyty nad pięknem wyspy, ale
przede wszystkim kontrast z Tuvau. Tu drogi czyste obsadzone kwiatami,
kolorowymi krzewami. Domy zadbane, Wszędzie pełno kwiatów. Każda wieś ma swoją kolorystykę kwiatów wzdłuż drogi.
Czujemy się jak w ogrodzie botanicznym. Dojeżdżamy do Parku Narodowego O Le
Pupu-Pue. Jest tu dużo ścieżek do wędrowania
po parku. My wjeżdżamy na teren i ograniczamy się do krótkiej wędrówki
do wodospadów Togotogiga . Tu jest kilka
kaskad oraz możliwość kąpieli. Wokół
wodospadów przygotowane miejsca na pikniki. . Szybko się przebieramy i
wchodzimy do wody. Rozgrzane ciała dość niechętnie reagują na
temperaturę wody. Woda cieplejsza niż pod prysznicem w hotelu ale wejście nie należy do
najprzyjemniejszych. Wreszcie zdecydowanym
przysiadem kończę mękę i już woda jest dobra. Powiem nawet wspaniała.
Nurt pod kaskadą jest tak silny, że nie można podpłynąć. Ale nie szkodzi i tak
jest fajnie i jak chłodno. Potem suszymy się na słońcu, a potem pod wiatą.
Wszystko pięknie utrzymane. I ta bujna zieleń i jej różnorodność. Za
ogrodzeniem pasą się krowy. Pierwszy raz widzę krowy pod palmami. Czas na dalszą drogę. Znowu wiedzie nas wśród
kwiatów i bujnej zieleni. Zatrzymujemy się przy drodze by fotografować piękną zadaną zieleń. Zajeżdżamy do trzeciego
wodospadu, Sopoaga . Tu za wejście trzeba zapłacić. Zbyszek przeczytał że
dzieci do lat wchodzą za darmo więc
idzie kucając i mówi zę ma lat co
oczywiście wzbudza śmiech pani sprzedającej bilety. Ten wodospad
najpiękniejszy. Płynie w nim bardzo dużo wody a wąwóz którym potem płynie rzeka
tonie w zieleni. Taka ilość zieleni że wygląda jakby było jej kilka warstw.
Przy wodospadzie są też trzy inne osoby.
Facet zaczepia mnie i pyta czy wczoraj byliśmy w wiosce kulturalnej. Okazuje się że tez byli i jakoś nas zapamiętali. Przyjechali z
Wielkiej Brytanii. Gdy zapytał mnie o
Polskę powiedziałam że jest najlepsza.
Miał w pierwszym momencie bardzo zaskoczoną miną, a potem potwierdził że był i
widział ogromne zmiany oraz podkreślił że Polacy wracają z Brytanii do Polski,
bo tam się lepiej żyje.. Pod wodospadem zaczynam szukać jakiegoś hotelu. W
pobliżu jest tylko jeden. Szybko się decydujemy i bookujemy . Jedziemy głodni
jak wilki do hotelu Saletoga Sands Resort. W miarę szybko załatwiamy
formalności, chociaż recepcjonistka niezbyt rozgarnięta. Ośrodek piękny . Poszczególne domki porozrzucane po całym
terenie. Teren z basenami, nad samym oceanem. Cudnie utrzymana zieleń. Jest
super. Idziemy coś zjeść. Namawiam
Zbyszka na rybę po Nowozelandzku. Przynoszą nam rybę we wspaniałej panierce i
frytkami na gazecie. Do tego piwo. Zbyszek zaskoczony gazetą. Ale to tradycja w
NZ, że ryba i frytki są w gazecie.
Wieczorem jest występ zespołu z Samoa.
Oczywiście grają na nieskomplikowanych
instrumentach lacha i uderzające w nią noże, plastikowa beczka i drewniane pałki. Ale to nie szkodzi.
Występ fajny. Na koniec taniec z ogniem. Chłopaki dwoją się i troją wywijając zapalonymi na dwóch końcach maczugami.
Niestety dzień się kończy. Przyjemności tez i trzeba zabrać się za pracę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz