Halina w podróży: Południowy Pacyfik, Tuvalu 6 listopada 2026

6 listopada 2026 r.

Wstajemy wcześnie nie wiadomo po co. Kawa na balkonie i potem pakowanie. Na lotnisku okazuje się, że Zbyszek ma bilety w klasie biznes a ja w ekonomii. Teraz jest jasne dlaczego była duża różnica w cenie biletu. Decydujemy, że lecimy w ekonomicznej. Samolot malutki. Zimno w nim, a ja mam tylko krótkie spodnie i bluzkę z krótkim rękawem. Widzę ze pasażerowie przede mną założyli nawet kaptury i chusty na głowę. Interweniuje u stewardessy. Ona tylko zakręca nade mną nawiew. Ale wieje spod listew. Zasłaniam nogi stolikiem, okrywam nakładkę na zagłówek i instrukcją obsługi a szczelinę w suficie uszczelniam chusteczką do nosa. Jest trochę lepiej, ale czuję że już mnie zaczynają boleć uszy. Po dwóch godzinach lądujemy na lotnisku Funafuti wyspy należącej do Tuvalu. Kocham takie małe lotniska rzucone gdzieś daleko od cywilizacji. Gdy wysiadamy z samolotu na płycie lotniska podchodzi do nas młody mężczyzna ze słowami Pozdrawiam Rodaków. Okazuje się że też przyleciał z nami samolotem. Roimy sobie wspólną fotkę. Na lotnisku miała na nas czekać osoba z hotelu. Niestety nie ma. Hotel jest 50 metrów od lotniska. Najpierw nie mogą znaleźć rezerwacji a potem okazuje się że pokój jest z jednym łóżkiem. Za dostawienie drugiego musimy zapłacić. Nie chce mi się kłócić z tymi kobietami i dopłacam. Muszę przyznać że cena hotelu na Tuvalu to jedna z najwyższych jakie w życiu zapłaciłam. Standard raczej niski. W pierwszym pokoju nie działa klimatyzacja. Zapomniałam napisać, że jest piekielnie gorąco i wilgotno. Po minucie siedzenia w takim pokoju pot mi spływa z nosa. Dostajemy drugi pokój jest ok. Idziemy zwiedzać miasto Vaiaku. A właściwie to zrealizować plany. Dziś jest piątek więc w sobotę i niedzielę nic nie załatwimy. Chcemy kupić znaczki na poczcie, iść do księgarni i do straży pożarnej. Każda z tych wizyt ma swój cel. Znaczki z Tuvalu są znane w całym świecie filatelistów. Chcemy je zobaczyć i kupić na kartki do Polski, które kupiliśmy na Fidżi. Niestety poczta zamknięta. Przerw obiadowa. Idziemy do biblioteki, bo oka nie ma. Też zamknięta. Szukamy straży pożarnej ale nie możemy znaleźć. Jest potwornie gorąco. Po drodze słyszymy śpiewy. Zaglądamy pod wiatę, a tam grupa ludzi gra i śpiewa. Grają na metalowej misce waląc w nią kijem i na drewnianym pudle waląc w nie rękoma. Wszyscy śpiewają. Wracamy do hotelu. Chwila odpoczynku i po 1 znowu robimy obchód . Poczta otwarta . Kupujemy znaczki i ustalamy gdzie możemy wysłać jutro kartki. Potem biblioteka się. Okazuje się że księgarni tu nie ma. Chcę zdobyć dla Alka książkę w języku tuvaluańsku, ale o tym języku. Niestety w całej bibliotece nie ma ani jednej książki napisanej w tym języku. Kobieta tłumaczy, że oni rozmawiają w domu po tuvaluańsku, ale piszą po angielsku. Dzieci w szkole też uczą się tuvaluańskeigo, ale nie mają książek w tym języku. Dała mi adres mailowy , żebym do niej napisała, o postara się zdobyć taką książkę i przesłać. Dobre i to. Prosi bym się wpisała do książki. I tu kolejne zaskoczenie. Ostatni wpisani to para Polaków. Gdy wracamy w dalszym ciągu gra zespół który widzieliśmy wcześniej, Teraz poszerzył się o 3 kobiety ubrane w spódnice z liści palmowych, Śpiewają z wielkim zaangażowaniem. Teraz szukamy straży pożarnej. Okazuje się że jest przy naszym hotelu w budynku policji. Miły policjant zaprowadza nas do strażaka, ale najpierw zapytał czy chcemy zgłosić jakiś pożar. Strażakowi Zbyszek wytłumaczył, że kolekcjonuje naszywki na mundur z symbolem straży pożarnej. Pan opowiada, że mają takie przygotowane, ale niestety nie zrobili jeszcze i używają naszywki policji. Obiecał przynieść jutro do hotelu naszywkę Policji. Teraz szukamy sklepu. Okazuje się że sklepy są na przedmieściach i prowadzą je wyłącznie Chińczycy. Kupujemy dwie butelki wody po3,5 dolara australijskiego i wracamy do hotelu. Jesteśmy strasznie zmęczeni upałem. Ja rzucam się na łóżko i natychmiast zasypiam. Zbyszek walczy z Internetem budzi mnie na kolację. Kolacja 2 dolarów australijskich od głowy. Jest spory wybór dań, małże ogromne krewetki jagnięcina, kurczak. Można się najeść. Potem jeszcze spacer nad morze. Zrobiło się chłodniej. Jest już całkiem ciemno. Siedzimy na łódkach przy plaży i wsłuchujemy się w szum fal. Zespół który wcześniej widzieliśmy gra i śpiewa jak na Tytanicu. Gdy wracamy do hotelu okazuje się ze w naszym hotelu odbywa się wesele, Zaglądamy jak to u nich wygląda. zapraszają nas na poczęstunek. My dziękujemy. Wracamy do pokoju. Dość już atrakcji na dzisiaj.