Halina w podróży: 24 listopada 2013 r. Filipiny

24 listopada 2013 r. Filipiny

Poranek deszczowy, ale nie psuje nam to humorów. Śniadanie zgodnie z zamówieniem Planujemy dziś odwiedzić półotwarte więzienie, farmy krokodyli, motyli oraz pójść na sport narodowy Filipińczyków walki kogutów. Umawiamy się o 12 ze przejedzie po nas tricykl -czyli trójkołowy motorek-ale najpierw szaleństwo zakupu pereł. Lidzia nie może się oprzeć. Po 12 ruszamy do Iwahig Prison and Penal Colony. Na ogromnej powierzchni znajdują się trzy subkolonie, w których przebywa 2800 więźniów, Są trzy rygory dla więźniów, Więźniowie z najlżejszym rygorem mogą się poruszać po całym terenie. Inni maja większe ograniczenia. Wszyscy muszą pracować na swoje utrzymanie. Zajeżdżamy do wielkiej sali, w której znajdują się wyroby na sprzedaż wykonane przez więźniów. Część więźniów wykonuje taniec, za który oczywiście oczekują jakiegoś datku. Oprowadzający nas więzień jest skazany na 29 lat więzienia. Odbył już 19 lat kary. Jest bardzo sympatyczny. Opowiada o życiu w więzieniu, o tym ,że korzysta teraz z dużej wolności. Z koloni karnej jedziemy do farmy krokodyli. Znajduje się tam ogromna skóra krokodyla słonowodnego o długości 7 metrów. Oglądamy malutkie krokodylki, a potem ogromne wielometrowe potwory, W parku znajdują się też inne zwierzęta podobne do szopów, papugi, dzioborożce, pawie. Jedziemy do parku motyli. Robimy zdjęcia pięknym motylkom, ale z niecierpliwością czekamy na walki kogutów. Podjeżdżamy na miejsce walk, a tu zaskoczenie. Dziś z powodu meczu bokserskiego zawody kogutów zostały odwołane. Jesteśmy bardzo zawiedzione. Próbujemy w drugim miejscu, ale z tym samym skutkiem. Wracamy do sklepów z perłami Lidzia znowu szaleje. Wracamy do hotelu na obiad. Dobrze, że pogoda się poprawiła. Idziemy zobaczyć stary fort w którym w czasie II wojny światowej więziono jeńców amerykańskich, których następnie spalono. Mijamy dwa kościoły. Wypełnione po brzegi ludźmi. jesteśmy zaskoczone. Jest wprawdzie niedziela, ale na ulicy nie daje się odczuć . Kupujemy po drodze asado. Są to takie białe bułki nadziewane mięsem. Mają kolor jak papier. Gdy Lidka płaci znowu próba oszukania. Niestety Filipińczycy to nie jest uczciwy naród. Gdzie tylko można to próbują nas oszukać..Nawet jak jest wystawiona cena to próbują źle wydać resztę. Trzeba wszędzie liczyć i sprawdzać. To samo jeśli chodzi o doliczenie do rachunku. Wielokrotnie zdarza się, że mamy wpisane pozycje których w ogóle nie zamawiałyśmy Wieczorem idziemy do portu. Tam jest mnóstwo ludzi. Pełno straganów z pysznym jedzeniem. Co z tego skoro jesteśmy najedzone. Acha jeszcze powstało jeszcze jedno retoryczne pytanie "Czy to śmierdzi podłoga czy moje nogi"