Halina w podróży: 7-9 października 2009 Namibia Opuwo

7 - 9 października 2009 r.

Opuwo - Epupa Falls (Region Kaokoland) - Sesfontein

7 października

Rano robimy sobie śniadanie . Wszędzie jest mnóstwo ptaków. Czekają na poczęstunek Ruszamy do Opuwo. Opuwo jest stolicą Kaokoland, zamieszkałej głównie przez ludy Himba. Napotkać również można ludzi z innych plemion takich jak Herera oraz Dzemba, czyli plemiona z Angoli. Każdy z nich prezentuje inną kulturę. Dojeżdżamy do miasta. Droga trudna ale według przewodnika i tak dobra Zatrzymujemy się na campingu w mieście. Jest bardzo fajny i pusty. Miejsca campingowe też usytuowane, tak by każdy czuł się kameralnie. W Opuwo zrobiliśmy niezbędne zaopatrzenie na dalszą podróż. W markecie w pewnym momencie czujemy jakiś dziwny zapach jakby zjełczałego masła. Okazuje się że po drugiej stronie regału stoją mieszkanki z plemienia Himba i one tak"pachną' Oczywiście wszyscy jesteśmy podekscytowani spotkaniem tych kobiet w sklepie w strojach jak najbardziej oryginalnych. Postanawiamy po wyjściu ze sklepu zaczaić się na nie i zrobić im zdjęcia. Po wyjściu ze sklepu podszedł do nas mężczyzna, który zaproponował nam zorganizowanie wizyty w wioskach wspomnianych wyżej plemion. Mężczyzna twierdził, że jest mieszkańcem jednej z wiosek. Uzgadniamy warunki i umawiamy się na następny dzień. Spacerujemy po Opuwo i widzimy wielką różnorodność kulturową mieszkańców. Mieszkanki miejscowych ludów ubrane w swoje tradycyjne stroje wzbudzają nasze zainteresowanie. Oczywiście staramy się dyskretnie robić zdjęcia. W sklepie kupujemy wino w kartonie. Chłopaki oszukują mnie, że to 3 litry. Wieczorem przy kolacji wypijamy wino. W pewnym momencie okazuje się, że panowie odwracają moja uwagę i nalewają sobie kolejne porcje wina. Oczywiście w odwracaniu mojej uwagi przoduje Mikołaj. Nawet opowiada mi o księżycu, który nadzwyczaj pięknie świeci tej nocy. Oczywiście skończyło się na tym, iż wydało się, że karton był 5 litrowy. Panowie gęgali do późnej nocy. Samochód zostawili otwarty.

afrykański busz

Dodaj napis

na kempingu

pokarm dla gepardów

tu ja pilnuje

farma gepardów

na ulicy w Opuwo

ulice w Opuwo

Opuwo

chwila wytchnienia w cieniu

na ulicach Opuwo

w sklepie monopolowym

dostawa piwa


na campingu w Opuwo

8 października 2009 Namibia

u plemienia Himba i Herrero i Dzemba

Himba są ludem żyjącym w bardzo trudnych warunkach, bowiem na ich terenach niemal nie ma wody. Muszą ją przeznaczać do spożycia przez siebie i zwierzęta. Mycie się wodą uchodzi tu za marnotrawstwo, dlatego też kobiety Himba zastosowały inną metodę pielęgnacji ciała i smarują się mieszanką masła i startej na pył czerwonej skały. Nakładają ją również na specyficznie plecione warkocze. Mężczyzn praktycznie nie ma w wiosce, gdyż wypasają bydło na odległych pastwiskach, tam gdzie znajduje się woda. Jedziemy do wioski Herreros. Spotykamy tam kobiety, które lepią chałupę. Budulcem jest mieszanina gliny i krowich odchodów. W tych pracach pomagają im dzieci. Kobiety Herero mają bardzo specyficzne stroje, obszerne stroje i kapelusze skręcone z przodu jak krowie rogi. Jest to pozostałość po niemieckich misjonarkach z XIX wieku. Lud ten przybył do Namibii ze środkowej Afryki. Niemieccy osadnicy wyparli ich na tereny Botswany. Plemiona Dzemba przybyły z Angoli. Mieszkają w chatach z patyków, zaś we włosy wplatają paciorki. Popołudniu docieramy do osady Epuppa Falls by zobaczyć miejscowy wodospad. Jedziemy nierówną, szutrową drogą prawie 180 km. Droga jest poprzecinana wyschniętymi rzekami, które nie zapełniały się od wielu lat. Widzimy pasących bydło mężczyzn Himba. Śpimy pod palmami przy samym wodospadzie, nad brzegiem rzeki Kunene. W ciągu dnia temperatura przekroczyła 35 stopni, zaś wilgotność wynosiła 19%. Wiejący nocą wiatr przenosi pył wodny znad wodospadu nad nasze namioty.

kobieta Himba z dziećmi

Himba

Himba z dzieckiem

przygotowanie do oblucji

Dodaj napis

Z kobietami Himba

u plemion Herrera

ulepiona chatka

Dodaj napis

Dzemba

Mała Himba

piękność Himba

Himba z dzieckiem

młoda dziewczyna z plemienia Himba

przygotowanie do oblucji

kobiety Himba

Himba

w wiosce Himba

kobiety Himba

Himba

kobiety z plemienia Herrero remontują dom

kobieta z plemienia Herrero

kobieta Herrero

Dzemba z dzieckiem

dzieci z plemienia Herrera

kobieta z plemienia Dzemba

przywitanie z wodzem wioski

kobieta Himba w dziećmi

najstarsza kobieta pełni rolę wodza

w chacie Himba

w wiosce Himba

Kobiety Himba przed chatą

kobieta z plemienia Himba

w wiosce plemienia Himba

wioska Himba

w wiosce Dzemba

kobiety z plemienia Dzemba

wnętrze chaty

Dzemba lubia koraliki

piękność z wioski Dzemba

dziewczynka z plemienia Dzemba

droga I klasy

w wiosce plemienia Dzemba

baobab

Do Himba można przylecieć samolotem

9 października

Rano jedziemy kilka kilometrów do następnej wioski zamieszkałej przez plemię Himba. Przed zagrodami przywitały nas dzieci. Po złożeniu podarków zostaliśmy zaproszeni za ogrodzenie. Wieś otoczona jest szczelnym płotem z gałęzi, drugi znajduje się w centrum wsi. W nim przebywały krowy z cielętami. Pomiędzy pierścieniami znajdowały się chaty i inne budynki mieszkańców wioski. Budowle wznosi się tutaj z gałęzi pokrytych gliną pomieszaną z krowim łajnem. Mężczyźni przebywają głównie na pastwiskach poza wioską i w domach są rzadkimi gośćmi. Tutejszy lud dodatkowo do okadzania używa traw z pobliskiego wodospadu. Mogliśmy oglądać sposób nakładania mazideł na splecione włosy. Kobiety zajmują się dziećmi. Robimy mnóstwo zdjęć. Kolory włosów i stroje kobiet są niesamowite. Na szyi noszą naszyjniki zrobione z metalu. Na rękach i nogach też mają ozdoby zrobione ze skóry bądź metalu. Noszą fajne spódnice zrobione ze skóry. Są całe pokryte mazidłem. Kończymy wizytę i ruszamy na południe. Dojeżdżamy do Opuwo. Tam zatrzymujemy się przy poczcie by wysłać kartki. W pewnym momencie Mikołaj stwierdza, iż jest tu sygnał internetowy. Zbyszek chce przestawić samochód, by był lepszy sygnał. Cofając zahacza o samochód stojący za nami. Przybiega właściciel samochodu. Okazało się że nam nic się nie stało, natomiast jego samochód jest lekko draśnięty. Nie możemy się z nim dogadać, bo on chce zapłaty za uszkodzenie. My mamy ubezpieczenie, więc nie widzimy powodu, by mu płacić. Facet nie bardzo rozumie o co chodzi. Przyjeżdża policja i wspólnie jedziemy na posterunek. Tam wyjaśniamy sprawę. Dodatkowo dzwonimy do wypożyczalni. Wszystko uzgadniamy i jedziemy dalej dotrzeć do Sesfontein. Droga prowadzi przez góry z najwyższym szczytem 1723 m. Samo miasto leży w dolinie Hoanib, zamieszkałej przez ludy Damra i Herera. Nazwa miejscowości pochodzi od 6 gorących źródeł znajdujących się pod miastem. Do miasta dojeżdżamy późnym popołudniem. Oglądamy miejscowy fort, który jest nieco mniej okazały, niż pierwotnie sobie wyobrażaliśmy, jednak nadal był ciekawostką na tle pustynno-górskiego krajobrazu. Tu według przewodnika można było zjeść obiad. Gdy zajechaliśmy było wczesne popołudnie, Wszędzie pusto. W końcu pojawił się kelner, który poinformował nas, że obiad może być za 4 godziny. Musze nadmienić, iż cały czas chłopakom trułam, że czeka nas dzisiaj wspaniały obiad. Bałam się na nich spojrzeć, bo by mnie zabili wzrokiem. Ruszyliśmy w kierunku Ongongo Camp, aby tam zanocować. Po drodze zaglądamy do sklepu spożywczego, by coś kupić.(jedyny po drodze). Z artykułów spożywczych miał tylko cebulę. Przed zachodem słońca głodni docieramy na camping. Camping okazał się położoną między malowniczymi skałami odosobnioną oazą nad małym, ale pięknym wodospadem. Camping znajduje się na dnie wąwozu. Żeby dotrzeć do niego trzeba pokonać strome zbocze o bardzo nierównym podłożu. Bartek jako kierowca sprawdził się znakomicie. Zjeżdżamy powoli, bo stromizna ogromna. Ale to nie koniec. Trzeba jeszcze pokonać rzeczkę . Dobrze że samochód z napędem na 4 koła. Camping jest cudny. Wokół wapienne białe skały . Poszczególne stanowiska campingowe wspaniale ukryte pomiędzy skałami. Nie ma tu wygód. Brak jest światła. Ale jest łazienka- prysznic zbiornik z wodą na górze i kibelek. Jest też stanowisko do gotowania i grilowania Ze skał oglądamy niesamowity zachód słońca nad górami. W międzyczasie przyjeżdżają na parking Francuzi małym Peugeotem. Nie mogą zjechać na dół. Zawiśli na jednym z występów. Pomagamy im ściągnąć auto. Zrobiło się ciemno. Obsługa ustawiła wszędzie gdzie potrzeba lampy naftowe. Teraz dopiero zaczynamy przygotowywać obiad, albo kolacje jak kto woli. Niestety, ale dość wybiórcze zaopatrzenie miejscowych sklepów zmusza nas do wyciągnięcia własnych, już dość skromnych zapasów. Znajdujemy czaka lakę hinduską i odgrzewamy ją z makaronem. Mikołaj nazwał to jedzenie "hindus na miarę możliwości". On to ma talent. Kolejny "własnoręczny" obiad można jednak uznać za udany. Jest już ciemno nie bardzo można coś robić. Siedzimy przy winku i postanawiamy wszystkim naszym dotychczasowym obiadokolacjom nadać charakterystyczna nazwę. Oczywiście Mikołaj przoduje w wymyślaniu nazw. Bawimy się świetnie przez cały wieczór.